هفشجان

اهل دل

2012-01-27T14:37:00.000+03:30

میگفت دلش به هیچ خوش نیست
گفتم نکند که اهل دل نیست

خندید بتلخی و مرا گفت
در سینه ام آن که بود دل نیست

دل من سنگ بمان

2012-01-26T03:55:00.002+03:30

در زمانی که شکستن هنر است
دل من سنگ بمان
تا بدانند کلاغان سیاه
ساغرت را نتوانند شکست
دلبرت را نتوانند ربود
سازت را بگذار
زیر لب زمزمه کن

وقت آن است که آماده کنی تیر و کمان
کرکسان در راهند
رستم وار بکش زه را سخت
اگر افکنده نمودی سهراب
نوشداروی تو در چنگ من است

یدالله

2012-01-26T03:38:00.000+03:30

نامش یدالله از خط قرمزها بود
پشت میله های اوین زندان بود

آری نگفت و پر کشید و رفت
پنجشنبه روزی که یخبندان بود
بیاد روانشاد یدالله خسروشاهی فعال جنبش کارگری که سرتا سر زندگیش را وقف مبارزه کرد

هستی بی وفای من

2012-01-25T03:29:00.000+03:30

دوره از آنم که تویی
پیش کسانم که تویی
هر چه به جانم که تویی
درد و دوایم که تویی

زخم زدی به زخم من
چشم زدی تو بخت من
هستی بی وفای من
زخم زبان من تویی

چه آمد و چه رفتنی
نه آمد و نه رفتنی
نه تیره روز روشنی
نه حرف بیش ویا کمی

نه تو همانی که بود
نه من براهی که تویی
دو تیر بی نشانه را
بر تن از آنم که تویی

به آسمانت بشوم
ابر سیاهم نشوی
گر به زمینت برسم
اشک روانم نشوی

یکدفعه مبتلا شدم
ز خود کمی جدا شدم
برهنه از تو خنده ایی
بروی عا شقان شدم

گرفته ایی به چنگه غم
نه گریه ایی نه خنده ایی
نه شادی و نه شیونی
مسخره ایی مسخره ایی

چه عاقل و چه بالغی
نه عاقل و نه بالغی
دقدقه بود و دلقکان
دقدقک زمانه ایی

بخود شوی اگر شوی
تو هم اگر چو من شوی
در این دیار گم شدن
پرندهً قفس شوی.
تاریخ 1998

همگی منتظرند

2012-01-25T02:52:00.001+03:30

رفت امروز و نگویم پس از این
باز گردد به چنین
هرگزش باز نخواهم به یقین
گر چه دیروز نبودش به از این
صبح فردا برود باز چنین.

پس چه باید بکنم
در دیاری که نباشد سخنی
نفس از بهر چه باید بزنی.

همگی منتظرند:
که یکی را ز در آید و دعایی بکند
آستینها را بالا بزند
و بگوید مردم
همه در صف به نمازی بشوید
و بخوانید دعایی که در آن
آفتابی بشود.
تاریخ 1998

ره گذر

2012-01-18T16:16:00.000+03:30

لطفی به دو چشم خیشتن کرد
با ترس به اطراف نظر کرد

بویید گلی را و به خود گفت:
باید که از این دام حذر کرد
1998

دریای خاموش

2012-01-18T15:58:00.000+03:30

بخار آب تاج گلی بسوی آسمان
و قطره های باران نقرکان هوایند
زمین مادر زایش
و برگهای زرد
قربانیان آرامش درختانند
دریا،تو ساکت و آرام
نشسته و میدانی
شورشت نوازشگرخاک است
تنها با اجساد ماهیان ساخته ایی
هیچکس را قربانی نکرده ایی
بجز قلبت را
که در تو میتپد

تاریخ 1997 با الهام از" بسوی خشکی بسوی آب" اثر رافایل آلبرتی

آه

2012-01-18T02:32:00.000+03:30

آه از درون سینه
آهنگ دل همیشه
گاهی شنیدن آن
سنگ است و جام شیشه

باران اگر ببارد از آسمون ستاره
خورشید اگر بریزه
با دست خود بکاره
دلی که شد یه شیشه
هر دم شکسته میشه
تاریخ 1997

هیزم شکن

2012-01-17T02:01:00.000+03:30

بسیار شود اندک از آنم
تا باز کنم قفل دهانم
آبی بزنم بدست و صورت
شکری بکنم به روزگارم

یکبار گذشته پیشترها
سالی بگرفت آفتابش
هیزم شکنی در آن هیاهو
خوابش شده بود سکه هایش
تاریخ 1998

امید

2012-01-17T01:53:00.000+03:30

با دهانی بسته و دستان باز
میوه میچیند امید از روزگار
باغبانان میشناسند این اسیر
گاوداران میدهندش کشک و شیر
نیست پیمایان و خوشبینان دهر
زنده میدارند این خاموش پیر
تاریخ 1996

در سایه

2012-01-17T01:44:00.000+03:30

در سایه خود فرو رفت
جوری که به غریقی نیاز نباشد
پیش از آنکه بر پای شود
تنها عصایی بدست داشت
که در میان سایه اش در نوسان بود
و هنگام که عصایش شکست
آموخته بود
که در خود راه رود
تاریخ 1992

آنگاه بخیزم ...

2011-12-19T16:10:00.000+03:30

خوب است یکی رفته ، بمانم
جایی بشوم خسته و آسوده بخوابم
آنگاه بخیزم ز سر شوقی و خندان
گویم چه! قشنگ است شنیدن
هی بشنوم از گوش شوم پُر ز شنیدن
هی سر بکشم هر طرفی شوررسیدن
دنبال کنم پچ پچ مرغان هوا را
حرفی بمیان آورم از آن همگان را
خوبی ببرم گاه و گهی بد به زبان را
دیوانه شوم گاه و گهی پیر مغان را
چیزی بشوم چون همگان لایق آن را
باشم به یکی فرقه و دلخوش که به جمعم
خوشحال شوم بی سبب از پشت درنگم
یک چیز هدف باشد و من تیر هدفها
سنتور زنم، یا که بگیرم ره دفها
تاریخ 1996 نه راه دف را پیش گرفتم و نه دیگر سنتور میزنم

در من

2011-12-13T14:56:00.000+03:30

در من هدفی نیست
افتاده کسی نیست
امید نه راه و
آغاز و پسی نیست
در من نه شکستی
پیروز نه دستی
صلحی و نه جنگی
ظلم و ستمی نیست

صبر داشته باش

2011-12-02T15:13:00.001+03:30

به کودکت بیاموز
منتظر باشد
انتظار باید عادتی شود روز مره
برای داشتن یک مداد
یک جفت کفش و لباس
یادشان دهید
که اگر صبر کنند در پایان سال
جایزه اهلی شدن خواهند گرفت
به نظام وظیفه خواهند رفت
صبورانه درجه خواهند گرفت
ودر فرصتی مناسب مدال افتخار.
اینجا سرزمین امام زمان است
صبر داشته باش عادت خواهی کرد
داستان را دنبال کن
مقدمه چینی یعنی آغاز داستان
رمز کار نویسنده با کلید انتظار گشوده خواهد شد
با چشم نویسنده نگاه کنید
به حاشیه نویسان رشوه دهید

صبر داشته باش

پیر خواهی شد
برای بزرگ شدن و پیر شدن وقت زیاد است
هوای امسال خوب خواهد شد
جایی نباید رفت
باید همینجا ماند
مردم دنیا همه با صبر زندگی میکنند
اگر خدا بخواهد ماشین ژیان را با یک لندهور تاق خواهی زد
اگر خدا بخواهد مشتری سیب زمینی امسال زیاد میشود
تا میتوانید سیب زمینی بکارید
اگر خدا بخواهد
در قرعه کشی برنده خواهی شد
همه چیز فراهم است
فقط صبر داشته باش
بچه ها بزرگ خواهند شد
نوه هایتان را به مزرعه خواهیم برد
تا برایمان سیب زمینی جمع کنند
عید نزدیک است
صبر داشته باش
بدون انتظار مگر میشود زندگی کرد
هیچ چیز فوری بدست نمی آید
مگر دنیا خمره رنگرزیست
وقتی بدنیا می آیی
تنها با صبر میتوانی زندگی کنی
و وقتی می میری یعنی صبرت به پایان رسیده است
عمر کردن یعنی صبر کردن
باید منتظر باشی
برای همه چیز
پشت درها میمانی و یخ میزنی
گرمت میشود برای انکه طاقتت را بالا ببری
از سیگار میروی به هر و مر میرسی
اینها داروی رستگاری ما و درماندگی توست
واسطه های شادی فراوانند
تو میتوانی به میل خود بر گزینی
اگر گاهی سخت میگیریم
برای آن است که حریصتر شوی
چه کسی باید منتظر تو باشد
به تو گوش دهد
ترا بشناسد
اینها بهانه هست
اگر حوصله ات سر رفت
داستان بخوان
رمانهای پر از ماجرا
هر چه رمان طولانیتر باشد
صبر تو را بالاتر میبرد
تحملت را بالا ببر
کاری نداری ،خودت را مشغول کن
پول نداری صبر داشته باش
خانه نداری، زن نداری،شوهر نداری
دختر چهل ساله مانده ایی
دانشگاهت تمام شده
و کاری نیست
صبر داشته باش
ما ترتیب همه کارها را داده ایم
نان بخور و نمیری به تو میدهیم
اگر میخواهی فکرت را بزرگ کنی
تاریخ هست، فلسفه هست
بخوان این کتابها را بخوان
ببین از کجا آمده ایی بکجا میروی
ما اختلافات قومی را دامن میزنیم
و تو بحران هویت پیدا میکنی
هیچ جا خبری نیست
اگر هم باشد برای تو نیست
هر چه ما بخواهیم هست
هر جا بخواهیم میرویم
دست به هر کاری میزنیم
میدانی چرا؟
چون صبر نکرده ایم
انتظار برای ما یعنی مرگ
صبحانه را در زیرعبا
نهار را در زیر عمامه
و شام را در زیر حرم عباس میخوریم
در بهترین خانه ها زندگی میکنیم
هتلها رزروه ماست
هواپیماها مال ماست
کشتی ها و خلاصه
آدمها در خدمت ما هستند
ما صبور نبوده ایم
ولی آیا همه مردم میتوانند صبور نباشند
ما از خود شما نگهبان درست میکنیم
اگر نتوانید منتظر بمانید
زندان جای شماست
در زندان به شما یاد خواهیم داد
که صبور باشید
و برای رعایت حالتان
از بین صبورترینتان
برایتان زندانبان بر گزیده ایم

آمستردام 1998
کمی زمخت است حوصله پرداخن به آن را نداشتم برایم خسته کننده بود

بهشت ما

2011-11-04T03:32:00.000+03:30

مرا مردی تصور کن که جایی
به تنها میرود در بین راهی
خوراکش سبز، بر روی زمین است
نمیگیرد سراغ مرغ و ماهی
تصور میکند این مرد تنها
که آشپزخانه ها امری قدیم است
اگر برچیده گردد رسم کشتن
بهشت ما همین روی زمین است

آبان 1390

یکمین سالگرد شهدای صنعتگر هفشجان (انفجار خط لوله گاز سرخس)

2011-09-01T23:41:00.001+04:30

یکمین سالگرد شهدای صنعتگر هفشجان (انفجار خط لوله گاز سرخس)

یکمین سالگرد شهدای صنعتگر هفشجان (انفجار خط لوله گاز سرخس)
یادشان گرامی

2011-09-01T04:41:00.000+04:30

با درود:

تابستان هم رفت و آفتاب نیامد ولی درخت گیلاس سر کوچه کار خودش را کرد
و دیگر اینکه
در این پست به آگاهی شما علاقمندان وبلاگ میرسانم که از یک سال پیش نوشته هایی را که در گذشته منتشر نشده انتشار داده ام و در آینده اگر چیز تازه ایی بنویسم مشخص خواهم کرد که جدید است حال چرا این مطلب را مینویسم برای آن است که روشن کرده باشم مطالب با تاریخ انتشار یکی نیستند

بیاد مادرم

2011-08-25T21:26:00.000+04:30

به مهرت شکستم دل و دیده را

به نام تو کردم غم سینه را

برون آ که از شاخه برگی فتاد

روان شو که از دیده اشکی چکید

* * *

برای خنده ات لب میگشایم
برای گریه ات غم می ربایم
برای آرزویت را که گم شد
دو چشمم را سحرگه میگشایم

به یاد روانشاد مادرم

هوشنگ

2011-08-25T21:10:00.000+04:30

از آب گل آلود گذر کن

در چشمه زبان تشنه ترَ کن

با نان و همان پونهً کوهی

هوشنگ دو روز مانده سر کن

در اینجا

2011-08-25T21:05:00.002+04:30

در اینجا حرف من با هیچکس نیست
نمیخواهم بگویم هیچ کس نیست
تفاوت من ندیدم بین مردم
یکی با ریش هست و آن دگر نیست
در اینجا حرف مردم نان شب نیست
بدنبالش یکی دور از وطن نیست
اگر باشد از آن سوی جهان است
ندیدم من کسی را بی وطن نیست

رویا ببینم

2011-08-25T21:00:00.000+04:30

برایت میروم دریا ببینم

ترا شاید مگر آنجا ببینم

بگویم آمدم پارو بدستت

بگویی میروی رویا ببینم

هی فلانی!

2011-08-21T05:15:00.003+04:30

اگر جای بزرگان را گرفتی
بزرگیهای آنان را بدانی
نگویی هی بزرگی وگدایی
ببینی میخورم یک لقمه نانی
دهانت را اگر هم میگشایی
بگویی نوش جانت! هی فلانی
نمیدانم فلانی کیست نامت
بفرما، من نمی گویم بدانی
.....ادامه دارد

رزمندهً پیر

2011-08-13T21:58:00.000+04:30

نمیگیرد سپر بازو به بازو

نمیغلتد دگر پهلو به پهلو

ز بستر میخزد رزمندهً پیر

به زحمت میرود زانو به زانو

آفتاب هست هنوز

2011-08-11T22:00:00.002+04:30

آفتاب هست هنوز
آسمان هست هنوز
بنظر می آمد
آسمان، گردتر از امروز است
آفتابش بنظر می آمد گرمتر است
آن زمانی که یکی می افتاد
یا دگر را که بپایی میخاست
جای خالی شدن یاران بود
همرهت نور به کوهستان بود

آفتاب است و بهار
مینشینم جلو پنجره فکری به سرم می آید
"باید امشب بروم خانه دوست؟

چه برایش ببرم؟
چمدانی پُر از فصل بهار"!

راه افتادم و ماه
پشت سر میتابید
کوچه ها خالی -از رهگذران
همه خلوت بودند
تک درختان به صفی از دو طرف
همره باد به هر سوی سری میبردند
میشنیدند خبر، یا زه ره عادت خود
بنظر می آمد در پی هم میگردند
محو دنیای درختان بودم
فکر کردم که اگر سبز و بپایند هنوز
باید از ریشهً در خاک مسیری باشد
راه بر جنگل دور
در همین فکر رسیدم بدر خانه دوست
خواستم در بزنم
دست بر حلقه ببردم و تکانی دادم
آب شد حلقه و افتاد زمین
سه کَرت، چهار کَرت، داد زدم

پشت در هیچ ولی نشنیدم

بروم پاکستان

2011-07-02T16:54:00.003+04:30

به یه جایی که مسلمان بروم
پشت یک پنجره در پاکستان
بنشینم و دو چایی با نان
توی یک کافه سفارش بدهم
روز گرمی باشد
و بگویم که به من
نیشَکر هم بدهد
دو سه لیوان بخورم پی در پی
و بگویم: تیگهَ، بُهُد آچا، شُکریه* خوبه، بسیار خوبه، سپاس
و بپرسم که در آن نزدیکی
پی جایی هستم
او بخندد بر من
و بگوید آچا* خوبه
و نشانم بدهد دلالی
و بگوید اردو جانتاهه* زبان اردو میدانی
من بگویم آپ جی* آری
توُره توُره بای ساب* کمی ، آقا
او بگوید که به من پیسَه بده* پول
من بگویم چقدر میخواهی
مرد دلال بگوید پاری
بشمارم بدهم مقداری
بپرد زود به ریگشا و به جایی برود* ریگشا= سه چرخه موتوری
و بگوید بای ساب خانه همین نزدیک است
باش تا برگردم
و دگر باز نگردد باری
و سپس دریابم
وه چه میخواسته ام!
خانه ایی خواسته ام
که برایم مثه ایران باشد
کوچه اش را گفتم
کوی نیکان باشد
من نگفتم که درختان سپیدار کهن هم باشد
ساییه بید بخوابد بر آب
چشمه آب خروشان باشد
خواستم زیر یه سقفی باشم
که کسی ساعت من را نبرد
گردن آویز مرا کش نرود
و نخواهد که مسلمان باشم
و اگر خواستم عاشق بشوم
دخترش را بشود هدیه دهم
بشود با هم از کوچه گذشت
دست در دست گرفت
و نگوید که بمن پیسَه بده
در شبی نیمه شبی بود اگر
تا بدرآمدم از خانه
نبینم شبگرد
راه بندد بر من
و بگوید بای ساب پیسَه بده

سخن سکوت

2011-06-23T18:36:00.001+04:30

به فرمان آور انسان دستهایت
سپس آبی بزن بر روی خوابت
و گر ممکن بگردد با دو چشمت
نگاهی کن به اطراف جهانت
نگو با من چه گویم یا نگویم
مگر نشنیده ایی از آسمانت
تو عیسَی گشته ایی با من چه کارت
چه میخواهی بدانی از خدایت
سکوتم من میان ناله هایت
نمی فهمد کسی بی من صدایت
به هر جای جهان گسترده هستم
تو هستی صید و من گردیده دامت

بالای سی بودم؟

2011-06-14T21:59:00.002+04:30

تنها یه مرد مو فری

افتاده از بی نفسی

پهن و پلا رو صندلی

غر میزنه به هر کسی

زُل میزنه به من میگه

جونی هم خوب چیزیه

تا که آدم زانو داره

تو دلش آرزو داره

من دیگه چیزی نمیخوام

هر چی میخواستم خریدم

خورده و بر تن پوشیدم

جونی هم خوب چیزیه

با دخترا میرقصیدم

تو رختخواب میغلتیدم

یه وقتایی با یه سیگار

گرونترش با یه نهار

بالاترش با یه شراب

عشقامو کردم مثه آب

یه موقعی خسته شدم

تا اومدم بخود بیام

خر شدم و نفهمیدم

همسالیام رفته بودن

مونده بودم چیکار کنم

هیچی بهم حال نمیداد

هر کی بهم را نمیداد

یه کم موام ریخته بودن

چین و چروک صورتم

مردما ترسونده بودن

حساب سالها شده بود

شکنجه پیشم میدونی

بالای سی بودم دیگه

باید منم تو زندگی

میفتادم تا وا برم

میون مردم سرکی

جا بگیرم تو جمعشون

تنهایی سختم شده بود

آفت بختم شده بود

هیشکی بهم پا نمیداد

مثل جزامیا بودم

نه آمدی نه رفتنی

تنها بخور تنها بخواب

تنها برو تنها بیا

خودم بودم شریک خود

شادی که نه ، بهت بگم

همش باید شریک بودم

سرتا سرش غم شده بود

رفتم و گفتم ای با با

عشقی که نیست تو زندگی

زن باشه فرقی نداره

جون باشه-پیر باشه

خوشکل و زشتش نمیگم

مالیه جونم میدونی

دنبال ارزونی بودم

آکله ها زیاد بودن

منم میخواستم یکیه

که تر و خشکم بکنه

دنبال خود نشون بدم

منم تو مرغام آقایون

خوب دیگه قسمته رفیق

چکار کنم بَختکمه

اونم میگشته مثل من

یکی فقط پیدا بشه

اسمی فقط شوهر باشه

هر چی بهش میدم ببین

میگم که آخریش باشه

یه روز میخوام خفش کنم

بشکنه دست بی نمک

فکر میکنه نمیدونم

یواشکی زیر آب میره

ای با با کاش که خر بودم

کرم درخت از خودشه

آره میگه نمیدونی

یه شکلات بهش بدی

میرقصه بات تو مهمونی

وعدهً ازدواج بدی

میخوابه بات هر کی بودی

من که هراسون نبودم

بخوام یکی قبله باشه

به در آویزون نبودم

که اون بخواد پله باشه

درسته وضعم داغونه

نونم تو لونه زنبوره

درسته سگ دو میزنم

پاهام تو هر خیابونه

جونه تو حرفام سنده

از تو دهن میان بیرون

وقتی دهن وا میکنی

دشمن تن میاد بیرون

قانونا مال شیتونه

دیوا تو خواب پشت اونه

کی شده دیوی بتونه

آدما را نََبلعونه

یار میدونی اهل دله

مشکل ما آب و گله

بارون اگه زیاد بشه

زندگیا آب میبره

ای با با بختم خوابیده

بریم جلو تا باد بیاد

اینم که دودش نمیاد

تنباکوات نم کشیده

یه وقتایی ته میکشم

اخما ما در هم میکشم

شیرجه میرم تو خاطرم

خوبیاشا سر میکشم

تنهایی هم دنیاییه

بات همه جا همراهیه

بَهاش اگه کنار بیای

بچهً با وفاییه

دونیا همش دو رنگیه

رابطه هاش کلنگیه

تنها اگر نگا کنی

دستا تو هم بسختیه

چشماتو حیرون میکنن

با ابرو جارو میکنن

پلک تو را به هر طرف

این خانوما فوت میکنن

اگر با این بخوان باشن

با اون میگن تو نوبتی

یواشکی بهت میگن

ببین منا تو مهمونی

مردایی توی میدونن

تو میدونا فراونن

شلاقا توی دستشون

چوپونای بیابونن

یه وقتایی جمعی بودن

زندگی اشتراکی بود

چیزی اگه کم می اومد

قانونه جیره بندی بود

اون اولا عشیره بود

عشیره پر ز حیله بود

به هر طرف کشیدنش

قبیله کرم پیله بود

قبیله هم دریده شد

به قوم و سر زمین و حزب

تو خانواده هم آدم

رها تو هر چی کینه شد

مردا تو فکر ثروتن

زنها تو صف به نو بتن

تنها تفاوتی که هست

مردا زیاد تو قدرتن

زن اگه قدرت بگیره

بازی را از سر میگیره

جا مردا را پر میکنه

شلاقا دستش میگیره

تنهایی آدم خودشه

تنها میاد تنها میره

کسی بهاش کار نداره

راحت از این دنیا میره

اگر با دیگرون باشی

وصله به این و اون باشی

دنیا را خوب نمیبینی

گاهی پر از قشنگیه

صب تا به شب این آدما

دروغ میگن به همدیگه

هیچکدوم هم نمیدونن

تو حرفاشون کی چی میگه

یکی نشسته بینشون

میجنبونه ظاهرشون

اون میدونه که چی بگن

نوشته اون تو نسُخشون

تمام حرفشون اینه

تلاش جمعشون اینه

که جر بدن ز همدیگه

قصهً این همانیه

اینم دیگه بسته شده

راهیه که رفته شده

نشون میده قیافه ها

چقد از اون خسته شده

مغازه ها خالی میشه

تو کوچه ها بازی میشه

میشکنه قاب شیشه ها

پلیسه آفتابی میشه

میگم رفیق سیگار داری

تنباکوات نم کشیده

بریز با با رو میز دیگه

که باز نگم سیگار بده

میخوام که زندگی کنم

احساس عاشقی کنم

خوش باشم این دو روزه را

تا میشه سر کشی کنم

گفته بودم یگانگی

گم بشوم تو سادگی

سی ساله آلوده شدم

پر شدم از دو گانگی

منم یه جور دو رنگیم

بچهً این زرنگیم

به هر طرف بادش بیاد

کج میشه ساز زنگیم

بزن بریم عرق خوری

آینه چشم رنگیه

رفیق نگا کن میبینی

دنیای من چه رنگیه؟
در گذشته نوشته شده

سکوتم را

2011-06-13T01:29:00.000+04:30

سکوتم را بدست باد دادم

لبم را تشنه قدری آب دادم

نشستم مدتی سنگی تکان خورد

نگاهم را برویش تاب دادم

ماه کجا رفته ایی

2011-06-11T17:11:00.000+04:30

ماه کجا رفته ایی

مانده شبت پیش من

رخ بنما بی وفا

خسته شد آغوش من

چاله خاموش را

2011-06-11T16:49:00.001+04:30

چالهً خاموش را باد میزنم
دیرک چادر را چراغ میزنم
نان سفت و خشکیده را
در چشمه به آب میزنم
گوش میدهم به ساز
چشمم را به خواب میزنم

شب میخوابم و فردا
دوباره به راه میزنم
در سینه قلبم را
به شتاب میزنم
میخوانم بلند و شاد
به اسبم لگام میزنم
اسب میرود به پیش
من چهه چهه مدام میزنم

مرد رعیت و گاو

2011-05-29T17:07:00.001+04:30

آسمانی پرُ از ابر سیاه
خاک را بو کرد و رفت
روز بود و رعیتی
زیر تاق گنبدی خوابیده بود
باد پرواز کنان
ابرها را به پس کوه کشید.

آفتاب آمد و باز
خاک را بو کرد و رفت
گاو او بیدار شد از خواب سنگینی و گفت:
کاش میشد بعد از این
آسمان در خوابهای من فرو میرفت و من
میشنیدم باد گندمزار سبزی را نوازش میدهد
میشنیدم ریزش هر دانه را وقتی که می افتد زمین
جمع میکردم سبدها دانه از بهر زمستانهای خود
این تفاوتها چرا ؟
شخم از نیروی من
خرمن از نیروی من انباشت گردد بافه اش
پس چرا من کاه و او را مالک گندم شود.

مرد رعیت میشنید اظهار او
در شگفت از عقل و از گفتار او
گفت: ای گاو خردمند غیور
زین تفاوتها که میبینی بکار
ریشه دارد نی که در بازوی من
بلکه سهل و ساده گرداند مرا
قدرت جادوی من
هوشیار هستی تو اما گاو من
با تمام قدرت اندام خود
کی توانی یک قدم
راهبر باشی تو با فرمان خود
با اشارتهای من پای تو میجنبد ز جای
با اشارتهای من گاهی بخواب
یا که باید بیخور و بیخواب گردی جان من
من ز پول کاه و گندم
از برایت خانه بر پا میکنم
پاس میدارم شب و روز از برای جان تو
تیر و ابزار نبرد و نیزه بر پا میکنم
بیخبر هستی تو چون گوساله ات
کار و سهم هر کدام از ما که هیچ
میتوانم هم ترا
موسم قحطی رها
یا ببخشایم و یا بفروشمت ای گاو من

پادشاهی

2011-05-28T16:57:00.000+04:30

آخرش یه روز میاد خسته میشی
سرتا جُم میدی هی عطسه میشی
دسدتا تکون میدی بسته میشه
چشمتا باز میکنی چشمه میشه
دردا دورت میکنن تو تنهایی
بدنت داد میکشه تو اونجایی
میگه یک عمری ازم بار کشیدی
حالا بارت میکنم تو حَمالی
دیگه حرفای تو را گوش نمیده
لب تو به هر کسی بوس نمیده
دندونات کرمو میشه تو دهنت
زبونت کز میکنه توی فکت
رودهات میپیچه غور غور میکنه
کبدت قلبتا داغون میکنه
دیگه خونی توی رگهات نمیاد
ریه هات دود تو را فوت میکنه
ناله را سر میکنی نا نداری
میخواهی که را بری پا نداری
پادشاهی یه روزی تموم میشه
اگه عادل نباشی زبون میشه
رگا سیلی میزنن بصورتت
مثه ماری میپیچن به گردنت
دیگه انشای تو راوی نداره
مردنت گریه و زاری نداره
باد میاد خاکتا بالا میبره
توی آسمون و ابرا میبره
بارون از بالا بزیرت میریزه
سیل میاد بسوی دریا میبره
دیگه هیچی از تو پیدا نمیشه
کسی از بودنت آگاه نمیشه
نامت هم پاک میشه از خاطره ها
نه که انگار بوده روزی پادشا

کوچه

2011-05-25T15:40:00.000+04:30

از پنجره اش گل
آویز- به راه شد
لبخند شکفتن
هر روز رها شد
هر روز مرا راه
او راهنما شد
از لیزی گه گاه
شرمنده پا شد
دادم همه امید
تا خانه رسیدن
شد نرم زمانی
هنگام لهیدن
در وقت فتادن
خوب است چه لنَتار *
حایل شده چون یار
هنگام شب تار
بین در و دیوار
من هیچ ندانم
خشت دگرانم
یا تاق کدامم
دروازه به رو یم
شد باز به تکرار
هر پله مرا برد
با خواهش بسیار
lantar=چراغ کوچه

من هم شانزده سالی هست که ره گذر این کوچه هستم
نوشته در سالهایی پیش اتفاق افتاد

فوندل پارک آمستردام بهار 2011

2011-04-21T04:37:00.003+04:30

فوندل پارک آمستردام بهار
2011

آب خوردن رایگان است

منم کامبیز

2011-04-10T08:00:00.000+04:30

میان شادی و گلها کجایم
منم کامبیز در میدان دامم
زدم آتش گشودم بال و رفتم
برفتم تا بجویم سر پناهم
من از اهل زمینیها نبودم
جدا گردیده بود هم آسمانم
مپرسیدم چه دیدم تار تاریک
ز تاریکی زدم آتش به جانم
روانش شاد.کامبیز روستایی پناهجوی ایرانی که در میدان دام آمستردام خودش را به اتش کشید

دعای داریوش بزرگ در تخت جمشید

2011-03-13T20:57:00.000+03:30

روز آزادی

2011-03-06T01:41:00.002+03:30

روز آزادی نمی آ ید مگر
از درون سینه آزادش کنی

سوی میدانش بری با مردمی

همصدا گردیده فریادش کنی

مبارزۀ مردم شجاع اصفهان25بهمن2

2011-02-27T16:41:00.005+03:30

درس مردم شجاع اصفهان به مزدوران وحشی25بهمن

2011-02-27T16:41:00.001+03:30

مبارزۀ مردم شجاع اصفهان25بهمن1

2011-02-27T16:40:00.001+03:30

SADEGH HEDAYAT / آنچه اسلام به "ایران"داد

2011-02-25T00:45:00.001+03:30

IRAN / ۴شنبه سوری سکوت هر"ایرانی"خیانت است به ایران ..

2011-02-25T00:28:00.001+03:30

جواد در گذشت

2011-02-21T20:26:00.006+03:30

جواد در گذشت
جواد را نمیدیدم تا اینکه هفته پیش با خبر شدم دو ماه پیش به ایران میرود و پس از دو روز مانده زندگیش به پایان میرسد هیچ چبز از پایش نینداخت از زمانی که در آمستردام دیدمش در خیابان بود زیر پلی زندگی میکرد از دولت حقوق بیکاری نمیگرفت کار هم نمیکرد
نه دیگر درختان منتظر او یند و نه پلی چشم به راهش
یادش گرامی

جواد آیا به دام عشق افتاد؟
یکی میگفت از روز شکارش
مسیحی بوده چون صیاد ، او هم
مسلمان گشته هنگام فرارش.
خودش هرگز نمیگوید مرامش
نمیپرسد کسی از روزگارش
شنیدم بچه هم دارد سه دختر
کشد هی پنجه بر ریش درازش.
رود آهسته لنگان سوی جنگل
درختان صف به صف در انتظارش
زمستان زیر پُل سقف اتاقش
نمیدانم چه میبیند به خوابش.
معلم بوده ایران پیشترها
شنیدم از میان گفته هایش
هنوزم میشمارد با سر انگشت
شمار تار موهای سیاهش.
نوشته شده در سه شنبه دوازدهم شهریور 1387 ساعت 23:10 شماره پست: 114

2011-02-20T21:17:00.005+03:30

اصفهان تظاهرات یک اسفند
1389

جنگ

2011-02-18T02:57:00.005+03:30

جنگ باید اگرم مرگ رواست
بجز اینم نبود خاری و تسلیم سزا
غیر جنگ ار نکنم پس چه کنم
دشمنان بر سر جنگند و مرا نیست رضا
...از در مهر اگر چنگ زنم دامن صلح
صید گردم به کمندی که مرا نیست روا

تک درخت

2011-02-18T02:53:00.003+03:30

در کویر خشک بی آب و علف

تک درخت کوچکی روییده بود

سبز و شاداب و جوان

برگهای بیشمارش را بروی شاخه ها

تن ز سوز نیش گرمای کویر پوشانده بود

بهر پیدا کردن آب و غذا

سالیان در یورش باد صبا

ریشه ها را با تلاشی بی امان

در سیاهی های نمناک زمین افشانده بود

سخت و محکم جای خود

بی محابا از هجوم باد و شن

غرقه در افکار خود

کار او اندیشه بود

در میان شب گهی

بی پناهی می گذشت

روی شاخ و برگ او

مرغک بی آشیانی مینشست

یک شب از شبهای مهتاب کویر

کاروانی راه خود گم کرده بود

از نشانیها و رد پای باد

غافل و بیگانه با آن آسمان

در جوار خانه آن تک درخت

از حوادث مانده منزل کرده بود

تک درخت محکم اندیشه ورز

بوی جنگل میشنید

بوی همنوعان خود

فکر کرد شاید نسیمی در گذشت

برگهایش را کشید از هر طرف

خواست آوازی براند روی لب

دید اما تک درخت

جمله هیزمها بروی اشتران

بسته در دست طنابی روی هم

زار میگریند به حال و روز هم

فکر کرد آن تک درخت:

"اینها همسرنوشتان منند

میبرند با کاروانها تا بسوزانند به شب"

از تمام ماجرای ماندنش در آن کویر

از شبی را همچو امشب با خودش

آن زمانی را که بود ش هیزمی

تا به امروزش که دارد ریشه ایی

تک درخت مهربان

روزهای اولش را با عتاب

یکه و تنها بدور از یار و همراهان خویش

یاد آوردش ز توفان کویر

رفت زیر خاک و خاکی روی هم

آمد و انباشت گردیدش به سر

او بیاد آورد روزی با تلاش

سر برون آورد از سنگینَ خاک

حال میدانست او از ماجرا

از کجا آورده بودش کاروان

با چه منظوری چه کاری میبرندش در کجا

تک درخت محکم اندیشه ورز

خواست تا کاری کند

تا تکانی ریشه از جا برکند

دید اما تک درخت

خود اسیر و در طنابی دیگر است

برگهایش رنگ پاییزی گرفت

رنگ رخسارش ز سبزی زرد شد

شاخه هایش خشک و تن آفت گرفت

باد کند از ریشه و دق مرگ شد

از چشمای باز

2011-02-18T02:50:00.005+03:30

دیگه از چشمای باز،هیچی نگو
نگو رفتم، بگو رفتن را دیدم
بگو یک بار توی چشما خندیدم
بگو آروم سر شب بود خوابیدم
بگو فرداش دیگه هیچی ندیدم
بیخودی از این و اون میپرسیدم
دیگه بسته شد لبام نخندیدم
دویدم تا پیر شدم ، نفهمیدم
سر پیری بگو بر دل رسیدم
افتادم یه گوشه ایی هراسیدم
یهو خاطرم اومد که چش دارم
دیدم اون میبینه من نجنبیدم
دست سردم را گرفتم تو هوا
فهمیدم خسته میشه جون نداره
کشیدم رو صورتم گوشت نداره
زیر پوستش استخون تو نداره
بگو این دستا چرا نمیدیدم
بگو،اوه،اوه،شکمم چه ریختیه
مثه خیکی روی پام آویزونه
چی درش مونده چقد پُف،پُفیه
بگو شاخ رو سرم مال کیه
سایش افتاده رو من گاو کیه
بگو شاخت نزنه تو نون داری
بگو چشمت میبینه زبون داری
بگو فردا میتونی بیرون بری
زیر آفتاب بَشینی ز رو بری
بگو سرتا سر عمرا دویدی
د بگو چیزی اگر تو فهمیدی
در گذشته نوشته شده تاریخش یادم نیست

بزرگان جهان درباره ی اشو زرتشت چه می گویند؟

2011-02-18T02:48:00.001+03:30

بزرگان جهان درباره ی اشو زرتشت چه می گویند؟

از همان روزگاران کهن که جهانیان با گاتها و پیام خردمندانه آن آِشنا شدند، همواره آنرا ستوده اند! کمتر جایی مشاهده شده است که کسی توانسته باشد حتی انتقادی به کلام گاتها و زرتشت داشته باشد. با هم نگاههای بزرگان جهان را مرور می کنیم:

ویلی دورانت: دین زرتشت، دینی با فروشکوه بود ...که همچون دیگر دینها که سرشار از درونمایه خونریزی و بت‌پرستی و خرافه‌گرایی بودند، روی خوشی با این ناشایستها نداشت و پاک و پاکیزه بود. زردشت این دستور طلایی را داده است که آنچه را برخود نمی‌پسندی، بردیگران روا مدار. خویشکاری هرکسی سه سویه است: 1- با دشمن چنان رفتار کن که دوست گردد. 2- بدجنس را به راستی و درستی رهبری و راهنمایی کن و نادان را به دانایی.3- و سومین بخش آن است که بزرگترین برتری، پارسایی و پرهیزکاری است و پس از آن راستگویی وراست کرداری.

سرپرسی سایکس: از دید من بسیار دشوار است که بتوان کسی را یافت که بتواند آموزشهایی بالاتر از آموزشهای زرتشت برای مردم پیداکند. سروده‌ های این مرد بزرگ بی گمان جاویدند و هیچگاه گرد سالها برچهره‌اش نخواهد نشست که آنرا پنهان دارد.

ارزش سروده‌های زرتشت در پاکدلی گوینده و راستی بنیادینی است که اوسخت باور داشته است.

نیچه: زردشت بزرگترین پیامبر هوشمند و تیزهوشی است که پایه‌های گسترده اندیشه سازنده و مردمیش تاکنون برای باختر استوارترین ستون زندگی بوده است. اندیشه زردشت آموزشهای بزرگی برای نیک زندگی کردن، نیک در پیوند بودن، نیک‌‌رفتار داشتن ونیک سخن گفتن و بالاتر از همه، چگونه ارج و ارزش نهی به دیگران است. او هیچگاه در هیچ سخنش از به کاربردن پی‌درپی «راستی و درستی‌» خودداری نکرده وپیوسته همه مردم را بدین سو خوانده است.

در سخن زردشت، شکوهی یافت میشود که در کمتر سخنی میتوان یافت.

هرتسفیلد: پشتکار و کوششهای خستگی‌ناپذیر، از فروزه‌های درخشان ایرانیان می‌باشد که برپایه راستی و درستی استوار شده است که همه آنها پرتوی از آیین شکوهمند و پرفروغ زردشت است.

وتین آمریکایی: زردشت از همه نگرها ستودنی است. سه سخن رسا و روان و شکوهمند او: پندار نیک –گفتار نیک- کردار نیک، پایه و بنیاد همه دینها ست و هیچ خردمندی نتوانسته است چیزی بر آن بیفزاید.

هرتل: از لا به لای گاتها به خوبی روشن میشود که یک مرد تیزهوش و هوشمند، پرتلاش، نیک‌خواه، خیراندیش، مهربان، مهرورز، مهرجو، پاکدل، نیک‌کنش، سخن می‌گوید که با خرد راست است و با دیگران نیز از روی راستی سخن می‌گوید.

زردشت به هواداری از راستی و درستی و فروزه‌های نیک سر برافراشت و آسودگی و آسایش را برای مردم آرزو کرد. منش او در پایه بلندی و برفراز دانایی ساخته شده و دور از هرگونه سستی و زبونی که بیشتر مردم به آن دچارند، استوار گشته است. او از خونریزی و آزار، زبونی و خواری، بردگی و پستی و از آیین اهریمنان سخت رویگردان بود و با آنها پیکار میکرد.

پروفسور میه: فروزه‌های ایرانیان باستان ستایش آمیزند. ولی باید دانست که انگیزه‌ آنها ، آموزشهای نیک خواهانه و مردمی زردشت میباشد.

زردشت از منشی والا برخوردار بود که توانست بر دل مردم رخنه نماید وآنها را به سوی خود و آفریدگار مهربان و نیک خواهش بکشاند.

ولتر: زردشت پیوند خود را با اهورا مزدا بیشتر برپایه دوستی استوار کرده بود. او از خدای خود یاری و پشتیبانی می خواست، آنگونه که دوستی از دوست خود میخواهد. او در فروتنی به اهورامزدا، پاکدل و یکرنگ بود.

جکسون: بودا و کنفوسیوس و سقراط که جویندگان نور و فروغ و روشنایی بودند. از پایه‌هایی بلند و سرکشیده برخوردار بودند، ولی باید پذیرفت که زردشت از همه آنها بالاتر و والاتر وارزشمندتر بود. او بی گمان یکی از آموزگاران بزرگ خاوربه شمار میآید.

پروفسور شدرخاور شناس سرشناس و بلندآوازه آلمانی: دوهزارسال است که میان آفریدگار و آفریده یک شکاف بزرگ و ژرفی در مغز ما باختریان یافت میشود که هیچگاه نتوانسته‌اند آنرا از میان بردارند. آفریدگاری پاک، اشویی شکوهمند و والا و این سو، آدمی بیچاره، زبون، پست، خوار، گناهکار و نیازمند مهر و آمرزش که آفریده نام دارد . تنها گاهی بوده‌اند خردمندانی که کوشیده‌اند به گونه‌ای این شکاف را که امید پرکردنش را هرگز نداشتند، بجهند. کوشش این گروه از اندیشمندان به بینشمندی پایان یافته است. در بینشمندی تلا ش میشود تنش میان آفریده و آفریدگار از میان برداشته شود.

شکوهمندی آیین زردشت در این است که هیچگاه چنین شکافی در آن یافت نمی شود و دربرخورد او با اهورامزدا نمیتوان جای تهی دید. گفتار زردشت از یک والایی شگفت انگیز و ستایش آمیز بینشمندی برخوردار است. او جدایی میان آفریدگار و آفریده را چنان از میان برداشته است که در همان زمان که آدمی با اهورامزدا به سخن می نشیند و برای او شکوهی میپندارد که میتواند او را از خدایش دور نماید، بسیار به او نزدیک است. زیرا سخن گفتن با او بمانند گفتگوی دو دوست است که هردو با هم سخن را رهبری می‌کنند. بنابراین وارون اندیشه ما باختر نشینان، میان آفریدگار و آفریده در آیین زرتشت، هیچگونه شکافی به چشم نمیخورد.

در آیین زرتشت خدا دور از آدمی و برون از نیروی او و توانایی آگاهی او و دور از جهان هستی نیست. آفریده به سادگی اورا در ژرفنای زندگی روزانه خود مییابد و می‌بیند.

هوشمندی و هوشیاری و دانایی و فرزانگی زرتشت آن است که از آفریدگار، چیزی شگفت آمیز نساخته است تا آدمی اورا از خرد دور ببیند و دسترسی به اورا با آه و ناله و زاری و لابه و یا با ستایشهای زبونانه و نیایشهای پستی آمیز و همراه خواری و سرسپردگی دریابد. همین کار خود شکوه والایی و خردمندی زردشت را نشان میدهد.

پروفسور میلز: پیام و سخن زرتشت از ارزشی شکوهمند و والا و دلنشین برخوردار است. خود او دارای آنچنان منشی نیرومند و نهادی توانا ورفتاری استوار بود که توانست سخنانی تا این اندازه شیوا و گیرا و مردمی برزبان روان سازد و به دنباله آن شاه توانایی چون گشتاسب را به خود فریفته نماید.

بارتولومه: نوآوری زرتشت که بسیار ستایش آمیز میباشد، در آن است که به جای خدایان بیشماری که(در ایران آن زمان) یافت میشد و دربرابر بت‌پرستی بت‌پرستان (در نزد برخی ملت های غیر ایرانی ) ، یک آفریننده دانا یا اهورامزدا را جانشین کرد و از او خوبی و خوشی مردمان را درخواست نمود.

مارتین هوگ خاورشناس آلمانی: آیین زرتشت، کیش یکتا پرستی است که هیچ دینی دیگر از دیدگاه پاکی و آراستگی و مهر و راستی به پایه آن نمی رسد. این دین به راستی ناب‌ترین و پاکترین دینهاست.

هومباخ: درگاتها این سروده‌ی باشکوه زردشت، یک آفریدگار یافت میشود که اهورامزدای نیک خواه و خیراندیش است. آموزش های او برترین آموزشهای نیک و برجسته درراه یک زندگی پاک و آراسته و درست و شایسته است که بازده‌های درخشان آن نیک آشکار میباشد.

اورا میتوان یک استاد مهر و پاکدلی خواند که جز درراه راستی و درستی گام ننهاد و از اهورامزدا جز خوشبختی مردمان روی زمین را نخواست.

گوته: دانشمند بلند آوازه آلمانی، سخت فریفته گفتار و سروده‌های زرتشت بود و اورا مردی بسیار بزرگ و نوشته‌هایش را شکوهمند بازنمود کرده است. گوته، زرتشت را خردمندی به شمار میآورد که جهان خرد کمتر همانند اورا به خود دیده است. او در همه جا از کسی نام می‌برد که هماره دراندیشه خوشبختی و آسایش مردم بوده است و جز راستی و پاکدلی سخن نگفته است.

نیبرگ: زردشت بی گمان بالاتر و برتر ازیک پیمبر بوده که چنین سخنان شکوهمند و برجسته‌ای را برزبان روان کرده و با خردمندی وبینش گسترده، آموزش مهرورزی وبرادری و دوستی داده وبرنهاد راستی ودرستی تکیه نموده و آنهارا راهنمای مردمان نموده است.

میله فرانسوی: زرتشت هم در راه پالایش اندیشه آدمی و هم سازندگی جهانی که در آن زیست می‌کند،گام برداشت . او هم با قربانی کردن چهارپایان به پیکار برخاست و آنرا کاری ناشایست و ناپسند به شمار آورد وبا توانگران و گروه سرمایه دار جنگید و در راه آزادی نیروها و آدمیان تلاش کرد.

او بزرگتر از آن است که بتوان درباره اش به گفتگو نشست.

رودلف: با آنکه زرتشت از گروه توانگران و برجستگان بوده ولی با این رو هیچ‌گاه از هواداری تنگدستان و مردمان نیازمند و هم چنین کشاورزان و رمه‌داران دست نکشید و پشتیبان سرسخت آنان بود. سخن او دلنشین و سرشار از راه و روش مردمی است.

توماس هاید: این نویسنده بزرگ انگلیسی درباره زرتشت می گوید: که در آن منش او را سخت می‌ستاید و اورا اندیشمندی بزرگ به شمار میآورد. او مینویسد که خداوند زرتشت را برای مردم ایران برگزید، زیرا ایرانیان از یک آگاهی بزرگی درباره خداوند برخوردار بودند. این مردم با خرد، سزاوار مرد خردمندی چون زردشت بودند.

مولتون: پیام زرتشت، چیزی جز آوای برادری، برابری و مردمی و آزادی نبود. او یک آموزگار ارزنده‌ای بود که جز به آموزش مردمی نمی اندیشید. این فرزانگی و خرد به آشکارایی در همه سروده های ارزشمند او به چشم میخورد.

زردشت میکوشید آدمیان را به راه راست رهبری نماید و راه راست جویان را به شنیدن پیام بزرگش آشنا و دلبسته نماید و نشان دهد که پیروی از آن زندگی جاوید را فراهم میآورد.

زرتشت چون دیگران راه و روش و رسم آیین افسونگری و جادوگری وبیهوده‌گویی برای فریب مردم را نداشت وخودرا پیشوای دینی نمی‌دانست که با جهان ناشناخته در پیوند است . همه آوا و پیام او، آوای مردمی و آزادی و راستی بود که دردیگر آیینها چندان به چشم نمی‌خورد.

التهیم: سروده‌هایی به این ژرفنایی واستادی و با روانی بی‌همانند دراین دوران تنها از کسانی برمیآید که نیک پرورش یافته باشند و از خانوادة‌ نژاده‌ای باشند که از آموزش و پرورش نیک برخوردار باشند. سرودهای زرتشت از یک مایه بنیادین بینشمندی و ادبی کم مانند بهره‌ور است که با دوران هند و اروپایی پیوندی ناگسستنی دارند. بی پروا میتوان گفت که درونمایه گاتها از یک گفتار جهان برین برخوردار است که به اندیشه این مرد بزرگ رخنه کرده و درآن جای گرفته است. زرتشت اندیشمندی یکتا و بی‌همتا و درشناسایی و روشن‌نگری بسیار برجسته و والا بود. از این رو پیشوای بی چون وچرای کسانی شد که با ژرف‌بینی و ژرف نگری به جهان نگریستند و پایه‌گزار بینشمندی شدند.

ولتر: این نویسنده سرشناس و بلند آوازه فرانسوی درنیمه سده هیجدهم به ستایش زرتشت پرداخت و نوشت که او مردی والا و آزاده بود که سده‌ها پیش از میلاد مسیح (آغاز سال میلادی) به ساختن اندیشه‌ها و سازگار کردن مردم با هم و استوار نمودن پیوندهای مردمی دست زد. او اندیشمندی راستگو، راست‌کردار و پاکدل بودکه جز به نیکی و خوشبختی مردمان نمی‌اندیشید و جز به راه راست رهبری نمیکرد. او هیچ‌گاه برای سودجویی گام برنمی‌داشت و هماره از یزدان خود راه خوشبختی و پاکی و نیکخواهی را برای مردمان و برای گمراهان درخواست میکرد. ژرف بینی و روشن‌نگری او از لابه لای همه سروده‌هایش بخوبی آشکار شد. او مردی بسیار بزرگ بود باید گفت بسیار بزرگتر از آنچه که شاید ما بیندیشیم.

لومل: اندیشه زرتشت از یک فلسفه والای نیک کنشی و نیک سرشتی برخوردار است تا دینی. گاتها از آنچنان ژرفی اندیشه‌ای توانا و از هنر ستایش‌آمیز شیوایی و روانی و رسایی سخن برخوردارند که نمیتوان با هیچ چیز دیگر همانند و برابر کرد و به سنجیدن پرداخت. زرتشت از یک پرورش بنیادین نیک‌کنشی بهره ور بود که در سروده‌های دلنشین به خوبی به چشم می‌خورد. از این رو اورا بالاتر و والاتر از همه دیگران نشان میدهد.

زردشت یکتاپرستی فرازمند و بلند پایه بودکه ارزش فراوان به رمه و گله میگذاشت و از ته دل آنها را دوست میداشت. از این رو هیچگاه نمیخواست که آنها را برای خدایی که نیاز ندارد قربانی کنند. او با سرسختی با آیین قربانی کردن، دشمنی می‌ورزید و نبرد میکرد.

مزدا درسخن زردشت در چم دانا می‌باشد ومزداپرستی درچم ستایش دانایی و خرد است. او درست کردن خدارا به گونه آدمیان در اندیشه ها از میان برداشت. درسخن او شکوه آفریدگار هماره با ژرف‌ترین شیوه آشکار است. او هیچگاه با آه و ناله و زاری و لابه با اهورا مزدا به سخن ننشسته است و خود را خوار و پست و بیچاره نشان نداده است. درآیین زردشت، پاکی و پارسایی وباور برای خودنمایی و فریب نیست. هرکس باید منش و کردار نیک و شایسته داشته باشد و آنها را نشان دهد. هرکس باید درخود دگرگونی بنیادین پدیدآورد تا روان پاک و کردار نیک خودرا بتواند پیشکش اهورامزدا نماید.

دکتر اشپیگل : زرتشت و دوران او،از مهمترین دوران های رشد و تکامل آدمی بشمار می آید.

بر گرفته از آدرس زیر:

http://www.facebook.com/#!/photo.php?fbid=10150114908176929&set;=a.132677171928.122020.96996706928

پیش دریا

2011-02-18T02:46:00.001+03:30

هوای کوه داری پیش دریا

به مشکت دوغ داری پیش دریا

نهی پا بر سر موجش ز ساحل

به دستت بوق داری پیش دریا!

کار ما

2011-02-18T02:44:00.003+03:30

کارمان به کجا کشیده است

که لاک پشت هم به ما رسیده است

دوره^ء ما دورهء سنگ است

به سرش میزنیم و بروی سینه است

یاد آتش

2011-02-13T05:39:00.001+03:30

یاد آتش

نوشته شده در سه شنبه بیست و سوم شهریور 1389 ساعت 19:34 شماره پست: 250

به آنان که در انفجارخط لوله گاز سرخس -مشهد سوختند.
در شرایطی که جکومت ملایان ازفراهم نمودن امنیت یک لوله گاز ناتوان هست چطور میتواند دم از ایران هسته ایی بزند در این انفجار از همشهریان صنعتگر و فنی ما تا به این حال سیزده نفر جان سپرده اند و در یک گفتگوی تلفنی خبر از تعداد بیشتری بگوش میرسید هیچکدام از رسانه های حکومتی آمار درستی از زخمی و کشته شدگان نمیدهند.

یاد و خاطره کارگران زحمتکش هفشجانی و دیگرجان باختگان گرامی باد

به هنگام زمستانها و سرما

در آن وقتی که میسوزد دل ما

مگویید این سخن را دود گشتیم

ز آتش مانده یادی در دل ما

سیزده تن

2010-09-27T03:04:00.000+03:30

سیزده تن سوختند از شهر ما

آن عرب آهی کشید از دود ما

وای اگر دستی بسوزد از عرب

بسته گردد زخم او با پود ما.

نام 12 تن از همشهریان هفشجانی که در انفجار لوله گاز سرخس جان سپردند
به اضافه نام خودم
1- مهندس شهرام عالیپور
2- حسن کیوانی
3- عباس الله بخشی
4- محمد (سلمان) شیخی
5- فردین کیوانی
6- حمید کاظمی
7- عقیل کیوانی
8-نصرت الله عسگری
9-سعید امینی
10- مسلم صادقی
11-سید صادق کنعانی
12-محمد خاستار
13-هوشنگ

یادشان گرامی

پشت میله ها

2010-08-24T02:17:00.000+04:30

آشنایم این سکوت است
مهربانم این سیاهی
خاطرات کهنه ام را
پاک میکند جدایی

گرَد شانه ام بدستی
میکشم بروی هستی
بدلم نمانده آهی
به سرم نمانده شوری

نه جوانم و نه پیرم
بین این هر دو اسیرم
اگرم کسی بپرسد
گویمش، بگو چه دیدم؟

آمدم خسته رسیدم
بندهای پا بریدم
پشت میله ها بجز، شب
چیز دیگری ندیدم

به یاد روانشاد شاپور بختیار

2010-08-03T02:10:00.000+04:30

به یاد روانشاد دکتر شاپور بختیار

گویش هفشجانی(هوشنگانی)

برق ستاره پیدا

لورچ ایزَنه تو دنیا

هر جایی شی گرفدت

نگا بُکَن به بالا.

بینی تو بختیاره

هَنی نگاش به مایه

سیل ایکُنه به ایران

او هوُمنیشینه ماهه.

دَیر و ورَش زیادن

بشماری بیشُمَارن

گپ و کوچیک دیارن

ستاره های ماین.

هر چی که بختیار گوُ

مردم ایگون بجایش

تا بوُه هه دوامش

هر جا ایا صدایش.

دیرَ ایخورن نگا کن

پرچمشون سه رنگه

شیر نشون و افتو

تو آسمون بلنده.

هر روزم

2010-07-27T16:07:00.001+04:30

هر روزم مچاله کاغذیست
که یک بار مدیر مدرسه
به سطلم انداخت
ز آن پس از سرزمینی نوشتم
که درخت سایه اش را به دنبال کشید
و میوه هایش در آن سوی آبها رسید

سنگین اگر میشوم
از نم نم باران است
کلاهی بسر گذاشته ام
که عمری سر پناه من است
روزهای آفتابی عینکی به چشم میزنم
و در خیابان دست سایه ام را میگیرم
که گم نشویم
ته مانده بشقاب
منتظر دستی است
که آرامشم را بهم میزند
و از چروکهای پیشانیم
آب رودخانه ها جاریست
گاهی گیجگاهم چسبناک است
پشت شیشه های ترک خورده
چشمم گیر میکند
و بر نمیکند از چشمی
آنگاه نهیب کسی، تکانم میدهد
و کندر بین دندانم، شل میشود
این دهان کیست؟
که باز میشود
با انکه هزار تا خورده ام
باز به تبسمی، هنوز هم شاد میشوم
نگارش: 1994 آمستردام

2010-07-18T00:54:00.000+04:30

بزن نی زن که چوپانی ور افتد
صدای هی هیش از دامن افتد

بزن تا کوه و صحرا و در و دشت
بدست لاله ها و سوسن افتد

دریای خون آلود

2010-06-22T02:25:00.000+04:30

منم دریای خون آلوده نفتی

پرُم از ماهیان مرده زخمی

سراسر آبهایم تیره و تار

گرفته موجم از بی ریشه زنگار

نمیبینم شبی،روزی اگر هست

بروی ساحلی نوری اگر هست

یکی بنشسته شاید بر سر خوان

بگوید از کسی کو میکَند جان

ببیند، بسته پاهایم به سنگی

ندارد موجم آهنگ قشنگی

صدای ناله آید از گلویم

نمیدانم به ماهیها چه گویم

هزاران گونه بر باد فنا رفت

بدست آدم فرمانروا رفت

ز دست آدمی خون میچکد خون

زند بر کوه و جنگل هم شبیخون

خدا را کشته از اندیشه پاک است

برایش ماهیان هم چون خوراک است

خس و خاشاک

2010-06-06T14:28:00.000+04:30

وقت آن است که دستان شما
در هم حلقه بهار است امروز
گو که من رای ندادم به کسی
تا بپرسم ز چرایم امروز
از زمستان گذری میکردم
سرو میگفت کجایم امروز
آنطرف کاج سری جنبانید
بید خندیده به راهم امروز
هر چه را مینگرم میگوید
من هم بر سر کارم امروز
پیش از آنکه به دارم بکشند
سوی میخانه روانم امروز
مست میخواهم بینم همه را
تا ببینند بپایم امروز
ماه خرداد دگر باره رسید
خس وخا شاک رهایم امروز

آهی هست

2010-05-22T03:22:00.000+04:30

کوزه را میشکنم آبی هست

چشمه گاهی به سر راهی هست

ببرم با خودم این خامه چرا

چامه بر هر سر بازاری هست

چاک پیراهن اگر پاره شود

دو سه گز سادهء چلواری هست

چه نیاز است به این خاطره ها

زیر پایم همه جا خاری هست

آنچه را باید با خود ببرم

گوش و چشمان گرفتاری هست

مش حسن ها پی من میگردن

درد دلهای فراوانی هست

مرحمی بود اگر میبردم

همه داغی به دل و آهی هست

باز-عقاب

2010-05-22T03:16:00.000+04:30

باز- ما اندر هوا پر میکشید

در قفس کردند و گفتندش عقاب

هر چه پَر پرَ زد که هستم؛باز ،باز

انچولکها مینوشتندش عقاب

او هنوز هم باز باقی مانده است

سالها در انفرادی مانده است

خواب کوه و دشت میبیند هنوز

در شگفت از این جدایی مانده است

زیر چشم تیز بینش خاک نیست

مثل بازی در هوا چالاک نیست

میپرد پرَ بسته پشت میله ها

از شکست بال و پر-ش باک نیست

خوب میداند که روزی میرسد

از سیاهی های شب بیتاب نیست

ماه باشد یا نباشد روز و شب!

چشم خورشیدش پی مهتاب نیست

اسناد خیانت اکثریت

2010-04-23T01:56:00.000+04:30

اسناد خیانت اکثریت

اسناد تکاندهنده ای از سوابق سازمان فدائیان اکثریت - سرکوب زندان جنایت: توهم خیانت یا کارگزاری سرمایه داری

متن پ د اف را اینجا ببینید: قسمت یکم / قسمت دوم / قسمت سوم / قسمت چهارم / قسمت پنجم/ قسمت ششم / قسمت هفتم اسناد / قسمت هشتم / قسمت نهم / خودکشی های سیاسی/

آ سید علی

2010-04-23T01:54:00.001+04:30

بر سر راه من میا
راه ترا نمیبرد
پای مزن به بخت خود
تار تو پرده میدرد
مست شوی به جرعهء
خانه به خنده میشود
ریش و عبا و پشمکت
همچو پرنده میشود
چهچهه منتشر شود
ساز تو را خبر شود
هی بزند به حقه بس
تا که غمت بدر شود
چونکه بدر شود شود
خر که از آن خبر شود
بنده پرده میشود
من به رهی روانه ام
ره شده آشیانه ام
بنده و سروری در آن
نیست یکی نشانه ام
بر ره من نه مرکبی
نیست رهی به مقصدی
راه نهی، نام نهی
گر که برش قدم نهی
قلندری نشایدم
سکندری نبایدم
نه رفتن و نه ماندنی
ز راه پس نمیروم
بنده نه و رام نهی
هیچ گرفتار نهی
در طلب روزی خود
قاتل خونخوار نهی
هر چه که از دام رهی
بر سر این راه نهی
همره و همراه نهی
هم خود و هم راه نهی
از دل و جانت ببرد
صبر و قرارت ببرد
گر بشوی غافل از آن
قافله نامت ببرد
هیچ نه و بیش نهی
صوفی و درویش نهی
زآنچه تو آنی شده ایی
هیچ به آنت نبرد
هم بروی هم نروی
تند گه آرام گهی
هم بشوی هم نشوی
پخته گهی خام گهی
بی که زمانش ببری
بار گرانش ببری
خاک زمینی بشوی
کون و مکانش ببری
بر سر راه من میا
سید علی خامنه ایی
شاه نمیشوی اگر
باز گدای ره شوی

از منبر ملا

2010-04-23T01:53:00.000+04:30

از منبر ملای پرَ از حرف
نامد نه بهاری ز سر رف
ننوشته کتابک محمد
کرنا و دهل زبانیه دف
آمد از کوه و دشت و صحرا
واپس زده با دست خودش برف
نوروزش را گرفته در چنگ
بر من نگرد با رخی ژرف
میگوید در فکر چه هستی
هر آنچه بیامد بسرت رف
آغاز بکن بهار با می
برزن جامت به جام عارف
یادت نرود میان مستی
اقدس بشود شریک اشرف

روزی میرسد از راه

2010-04-23T01:51:00.001+04:30

عقربکها یک روز
همه روی عددی خواهد ماند
روزی میرسد از راه و در آن
شهر از رونق بازار تهی میگردد
کم کمک مردم دنیا همه جا خواهند رفت
کشتگاهی به بزرگی زمین
پُر از میوه و انواع گیاه
پرده خواهد گسترد
گاو و اسب و شتر و بره و بزغاله و مرغ
بچرا خواهد رفت
غربت زندگی مردم آواره بسر خواهد شد
خانه ها باز بروی همگان
کافه اتراقگه همسفران خواهد شد
شهروندی ز میان خواهد رفت

غل و زنجیر ز دست و دل مردم وا خواهد گردید
پای از بند نژاد،
و زبانها ز حریم وطن و مرز برون خواهد رفت
روزی میرسد از راه و در آن
ماشینها رختها را بدر آورده و گل را:
خواهند گفت درود
عشق معنای یکی گشتن انسا نها خواهد گردید
بچه ها در آن روز
شیر پستانک را تف خواهند کرد
رقص و آواز بدنها را
صیقل خواهد داد
و کچولیدن دیرینه آدم ،باز خواهد گردید
کوله بار همه در انباری خواهد پوسید
پای انسانها راهبر خواهد شد
و سفر واژه افتاده زپا
باز همراه سفر خواهد شد
همه در زیر درخت، سفره خواهند گسترد
آب هر چشمه حیات ابدی خواهد یافت
مردگان در آن روز
دوست دارند که یک بار دگر،
از نو زاده شوند
روزی میرسد از راه و در آن
اگه بیماری هست
به شفا بخشی داروها خواهد خندید
واژه ها در آن روز، معنی تازه به خود میگیرند
مثلا در آن روز:
همه مردم دنیا به درخت خواهند گفت.
بهترین دوست من؟ حالت خوش
و همه میدانند که نباید فرمود
انسان را حقی هست فزونتر ز حقوق یه کلاغ
انسان اشرف موجودی نیست
ارتباتات زبانها آن روز
دفتر سینه احساسات است
روزی میرسد از راه و در آن
نغمه بلبل را و صدای دو کبوتر را خواهیم شنید
چشمهامان یک روز
رو بسوی دلمان روشنک خواهد شد
طعم خوشبختی را
ساده خواهیم چشید
روزی میرسد از راه و در آن
بنده از رنج شکم بارگی دزد و ددان
طغیان خواهد کرد
زاهد و شیخ و آخوند ،از خیالات بشر
ریشه کن خواهد شد
بی که خونی ز سر انگشتی
بر زمینی بچکد
روزی میرسد از راه و در آن
انقلابی ز درون
انسانها را یک بار دگر
انسان خواهد کرد.
نگارش بسال ۱۹۹۵

در زیر باران

2010-04-23T01:50:00.001+04:30

در زیر باران میشود
دنبال دنیا را گرفت
چون قطره آبی میشود
افتاد و دریا را گرفت
در زیر باران میشود
چتری بسر آسان گرفت
آرام رفت از کوچه ایی
راه بیابان را گرفت
هم میشود بر شیخکی
چسبید و پالان را گرفت
در زیر سقف مسجدی
کونی به سر بالا گرفت
هم میشود با احمدی
تفویضه از بالا گرفت
افتاد پای منقلی
وافور بریانا گرفت
با جانیان هم میشود
راه خیابان را گرفت
همراه شد با جنتی
راه نفسها را گرفت
در زیر باران میشود
در جای گرمی جا گرفت
دکتر مهندس بود و بس
ماهانه ایی بالا گرفت
اندر لذایذ میشود
راه امامان را گرفت
با عقد و صیغه میتوان
چندین زن رعنا گرفت
در زیر باران میشود
چتری بسر تنها گرفت
من میروم بی درد سر
تا اندکی باران گرفت

رنگ آبی

2010-04-23T01:48:00.001+04:30

بهاران خجسته باد

رنگ آبی میشود فردا زمین

روز یکرنگی شود این سرزمین

رقص و شادی میکند پیر و جوان

می گساری میکند هر کس عیان

میتوانی گفت روز مردم است

خوش به حال مردم روشن روان

رهی پر فراز

2010-04-23T01:47:00.001+04:30

مرا گر بُود حق در این آشیان

نخواهم دگر باره باشم در آن

به ماهش بگویم نتابد چنین

به ابرش بگویم نگرید چنان

به گلها بگویم شکفتن چرا

به دریا بگویم نهفتن چرا

به کوهش روم سر بدشتش خدا

به دنیا بگویم که بودن چرا

صدا آید از هر کسی ،چون ندا

بگویند جان داده او بهر ما

درختان بگویند چرا ریشه را

فرو برده در چاک اندیشه ها

بگوید پرنده چه میخواند او

شوم شاد از درک آواز او

دهم گوش تا بشنوم عابری

بخواهد شود چون من افتاده ایی

بگویم بدر آورد رخت را

شود لخت و عورش چو من بخت را

قناعت کند پیشه بارش هوا

سپارد رهی بشکند نظم را

بگوید که نام و نَسب ننگ باد

تعلق به مویی مرا بند باد

که تا بُگسلد رشته های نیاز

به سیبی سپارد رهی پر فراز

2010-04-23T01:41:00.000+04:30

روزها را بسته بندی میکنند
بسته ها را بار بندی میکنند
موسم دوشیدن پروانه است
کوچه را آزین بندی میکنند
از بنی آدم ندیدم پیکری
مردمان را دسته بندی میکنند
بوسه نتواند گذشت از دستها
تیشه را آیین -بندی میکنند
کشتی فرسوده را با بندیان
روی خشکی نعل بندی میکنند

جنبش را کرایه میدهند

2010-04-23T01:39:00.000+04:30

جنبش را هم کرایه میدهند
به خودی هم بیگانه میدهند
سبزش میکنند و گاهی سرخ
در اقساط -ماهیانه میدهند
بجای پرچم گلگون خفتگان
بدستش بیرق امامزاده میدهند
عجب مدار اگر به روز واقعه
اسب تروای قراضه میدهند

2010-02-20T02:19:00.000+03:30

بروم سوی درختان زمین
تا پریشانی دنیا بپرد از سر من

پرَ دهد بال و پرم مرغ هوا
ندهد، لک لک لک هی سرمن

به نظر میرسد از هر طرفی
خاک میریزد روی سر من

یک نفر میگذرد از بالا
میکشد ریشه‌ء موی سر من

از بقل هر دو طرف دیوار است
شده دیوار دو گوش کر من

موش از پای دلم میگذرد
میخورد بالش زیر سر من

بروم سوی درختان زمین
که مبادا برسدبر سر من

بخورد مغز مرا موش و رود
فضله یی ریزد پشت سر من

بروم سوی درختان زمین
کس نمی آید پشت سر من

دشمن ایرانیان

2010-01-21T23:12:00.003+03:30

دشمن ایرانیان هم خانه است
روس و چینی با کسی همسایه نیست

آنکه چلواری به سر پیچیده است
خانه اش در مکه عماره نیست

جنگ بین مردم ایران زمین
با مسلمانان بی عمامه نیست

سخنرانی ترابی نماینده شهرکرد در مجلس

2010-01-02T02:31:00.001+03:30

2010-01-01T17:36:00.000+03:30

کفن پوشم نکن ای مار بر دوش
که من ایرانیم با کاوه هم دوش

بدان ای ابلهَ نادان بز دل
ز قلبم خون رستم میزند جوش

بَدا بر حالت آن روزی که بندم
قطاری بر کمر برنو سَر دوش

2009-12-22T16:27:00.001+03:30

نمیسوزد دلم به حال تو
به حال خودم میسوزد نه برای تو

جنگ بود و جنگ و جنگ
دیروز و امروز و هم فردای تو

ریخت بر پایت زرد و خشک
باد میبرد برگهای تو

جنگل بیابان شد و آهو رمید
پوست پلنگ شد قبای تو

دریا که میداد ماهی سال
شد زباله دان اشتهای تو

به مریخ میروی چه کنی
آنجا هم میشود خَلای تو

ریدی به دنیا و تر زدی
پس از تو زنند بچه های تو

زمین و آب و هوا و درخت
آفت گرفت از بَلای تو

به کجا رسیده ایی بگو
جایی نمانده دگر برای تو

به آدم نمک بزن بُخور
چه فرقی میکند برای تو

جویدن است کار دهان ما
مزه ایی ندارد دگر غذای تو

بیاد لرُد س

2009-12-20T03:18:00.000+03:30

زاد روز خورشید شاد باد.

می مینوشم بیاد تو
شب یلدا نشسته جای تو

سیاهی چشمت جاودانه است
ماند، یادگار دیر پای تو

خورشید هر چه گذشت و رفت
ندیده جایی سایه های تو

ماه هنوز هم میتابد
هم بجای من و هم بجای تو

فراموش نکرده ام لرُدیس
قاه قاه خنده های تو

عشق بود و امید و نوید
میدیدم هر روز در نگاه تو

میخندم به هر سه و خاموش
پوزخند هم میزنم بجای تو

نمیدانم بیدار یا خفته ایی
هست یا نیست چراغی برای تو

لرُدیس غربت من تو بوده ایی
گرچه مسیحا نبوده ام برای تو

همینم که هست هوشنگم
میسوزم آتشم برای تو

برخیز و به گولی بگو کجا
خبری نیست ابله برای تو

نه حوری بهشتی و نه حوض کوثری
همین رود و چشمه خودمان برای تو

گفتمت بمان و ببین لرُدیس
گل میریزد زمین به پای تو

منم میشدم خدای عالمی و
مسیحی میساختم برای تو

خورشیدم را سپیده میکاشت
روی کوه ودشت برای تو

کار من سوختن است ببین
دود سر کشیده از بنای تو

میگویی نه از خاک بپرس
گرم میشود دست و پای تو

2009-12-11T17:08:00.000+03:30

نوبل موبلی هم به من دهید
اصل نباشد اگر بدل دهید

به من نه! به مش حسن دهید
یا نه! به آن که اهل عمل دهید

به آن دهید که دلش سبزتر است
برای شکستن هیزُم، تبر دهید

اگر لاف و گزافه هنر است
به ملای نشسته بر منبر دهید

هیچکس نگفته دوغ من ترش است
به ماست فروشان مفتخر دهید

ریش و قیچی دست شماست
به خامنه ای جلاد خبر دهید

برای روز عروسیش خوب است
به آن هم گردن بند زر دهید

ممه هایش دگر رسیده است
چادری از برای گذر دهید

این آکلهَ* عقیم مانده را
ببرید و جایی شوهر دهید

به آدم! نگفتم دهیدش نیست
یافت اگر شود به خر دهید

*آکله -زشت

دیوار سنگی

2009-12-05T21:05:00.002+03:30

در و دیوار میپرسد کجایی
سکوت خانه میپیچد به پایی

بدر می آورم رخت سفر را
برای گفت و گویی صرف چایی

چقد کوتاه است این زندگانی
نفس میگیرد هنگام جدایی

ندیدم در میان خانه گردی
شبی هرگز به روی من بخندی

نمیریزد از این لبهای سنگی
نه یاد و خاطر از مهمان قبلی

چه دستی بود خواب پنجه اش کو
نه خطی خورده بر جایی نه رنگی

نمیدانم به خوابش نیمه شبها
شنید آیا صدای مست و منگی

بگو چیزی تو هم انگار لالی
مگر ترسی ز صا حبخانه داری

چه رنگی داشت مویش زرد یا سرخ
نژادش بود آیا آریایی

مسلمانی مگر دیوار سنگی
نگفتم جیب مردم را بگردی

ز رو یایش بگو چیز قشنگی
نه از کوس کوس و هارینگ* هلندی

در این دنیا بدنبال که میگشت
بگو دیدی تو آن گمگشته جایی

سر کوهی که روزی چشم بودی
ندیدی یار شیرینش به راهی

همان یاری که مشک آب میبرد
هنوز هم میبرد با سوز و آهی

تو میدانی، تو ای دیوار سنگی
تو مردم را زهم بیگانه کردی

گرفتی هر که را در تنگ آغوش
خودت را در دل بی خانه کردی

تو آنها را در این سرد زمستان
رها در کنج هر ویرانه کردی

به زندان کرده ایی ایرانیان را
تو ملا را بسر عمامه کردی

به دستش داده ایی کاخ کیان را
کیان را در جهان آواره کردی

چه گویم با تو ای دیوار سنگی
تو آب چشمه را در شیشه کردی

نمیگویی نگو میداند هر کس
چها بر گربه همسایه کردی

شیوع آنفولانزاهای خوکی

شپش را هم تو اندر پاچه کردی

چرا آن غازها را نفله کردی

چه چیزی را توآخر قبله کردی

چرا در کون ایرانی مناره
تو اینجا کون خود را پاره کردی

* هارینگ- یه نوع ماهی

کوس کوس-یه نوع غذا

پیسینا همچی که افتو ایشینه

2009-11-24T01:24:00.002+03:30

گویش هفشجانی(هوشنگانی

پیسینا همچی که اُفتو ایشینه
دیگه سیلش نیکُنوم تو در خونه

نیگُوم باز ایزَنه یا نیزَنه
او سُبایی که ایخواستُم نیزَنه

خیلی وخده خونه ایون نَداره
بال پرواز برشتوک نَداره

یه اتاقی بیده دَیروم ا بتُون
پَنجرَش شیشهء رنگی نَداره

روبروم هر جا بیدُم یه دری بید
بیرونش اُوشا وکَلون نَداره

پشت در پله ها بید و اُفتادن
رد شدنهام دیگه تعجیل نَداره

گا بگایی که بیرون تو ایکُنوم
هی تو فکرُم که چه سَکو نَداره

اگر" ما یک" بودم

2009-11-16T02:56:00.001+03:30

اگر "مایک"بودم در این روزگار
منم میشدم آدمی سازگار

یکی میشدم با زمین و زمان
برای زنم میشدم هم زبان

بسر میشد ایام از نوُ به نوُ
برَ- صندلی یا برَ-مُبل نوُ

نشستن بدینگونه ام خوب بود
غم و رنج غربت ازم دور بود

در این شهر بود آشنایی شفیق
در آن یک دگر مهربانی رفیق

نگاهم به دنیا دگرگونه بود
دَرَ خانه ام کفش چوبینه بود

به اندیشه ام جای ایران نبود
پسر خاله ام اهل تهران نبود

نه در هفشجانم کسی نفلهَ بود
نه در اصفهان اختری خفته بود

نمیشد کس وکار من ناپدید
چرا میشدم از خدا نا امید

مایکل"اگر بودمی نام من
نمیرفت از دست ایران من

نمیشد لگد کوب درگاه من
نمیسوخت سامان اجداد من

ال اسکندرم را گجُستک نبود
برایم که اسلام بختک نبود

چرا میشنیدم؟" خدا یار من
صدایی نمی آمد از بام من

حق حیات

2009-11-11T02:28:00.001+03:30

کارمان روزانه کشتن است

تفنگی هم بدست برادر است

خوش به حال آنکه گیاهخوار شد

مفید برای ابنای بشر است

آسوده گردد گاو و گوسفند و بزُ

قصاب هم به فکر کاری دگر است

بلا ها همه از چاله بر خیزد

در چاه پر از لاشه بی سر است

از مکر ابلیس مادر ضحاکیان

هم فاحشه هم یار شوهر است

از وَجنات فکر ما ناشی شد

که حق حیات نا برابر است

ای باد بیا پنبه...

2009-11-06T15:42:00.001+03:30

ای باد بیا پنبهء گوشم در کن
سیلاب آمد دو چشم من را ترَ کن

اینجا که منم کسی نمیگیرد گوش
من میگیرم ز ناله هایت کر کن

فریاد بزن اگر که دیدی خوابم
کابوس مرا ببر برون از سر کن

دیشب دیدم ستاره ام بیدار است
میگفت بیا ببینمت باور کن

نزدیک سحر به آسمان کوبیدم
گفتم شب را بروز یا شبتر کن

وقتی پدرم بود نمیفهمیدم
میگفت نوشته های خوب از برَ کن

بر آب نوشته بود روزی دریا
هنگام غروبها لبت را ترَ کن

یک چیز دگر نوشته ناخوانا بود
ابری شده باد،سالها باور کن

بید کهن

2009-10-23T02:43:00.001+03:30

اگر بید کُهن را کَنده باشن

بجایش من صنوبر مینشانم

بخواب آرام ای آرام جانم

ترا در زیر سایش مینشانم

بدستت میدهم پیمانه از نو

غمت را ترک مرکب مینشانم

خودت میمانی و کوه جهان بین

گیاهش را به گفتن مینشانم

به سَنگش باز میگویم تو هستی

بر آن تخت سمَمبَر مینشانم

هم آنجایی که تنها مینشستی

به سیل دشت و دامن مینشانم

نمیدانم چه میخواهی بگویی

به گوشم پنبه در سر مینشانم

چو لب خاموش گشتی از هیا هو

سکوتی هست در بر مینشانم

هلا ای سنگ

2009-10-16T17:28:00.004+03:30

از کوچه بگویم به چه رنگ است
سیب است و گلابی آویز درخت است
از تاک همان خوشهء انگور
انگار که نقاشی دست است
گیلاس سرش تکیه به دیوار
مشغول تکانیدن برگ است
هر بار که من میگذرم باز
میپرسه فلان ساعتَ چند است
کاج است در آنسوتَرکش بید
دستش همه جا کاج دراز است
پیغام رسانش نه قناری
بالای سرش جای کلاغ است
این بید که همساییه کاج است
بیزار از آن نوکَ کلاغ است
مجنون که گفته اند همین است
در خلوت کوچه فکر باغ است

سه شنبه 7 مهر1388

رنگ آبی مانده باقی غم مخور
میرسد روز رهایی سر مخور

گر که میخواهی به آزادی رسی
میوه های تلخ بار خر مخور

چهارشنبه 1 مهر1388

هلا٫ ای سنگ تیپا خوردۀ راه
تو جایی میخوری بر سینه ما
صدایت میرسد از خاک ایران
مسلمان میزند با حکم الله ا
نمیدانی تو از آنسوی دنیا
فرو باریده ایی از آسمانها
اگر بودی تو سنگ میهن ما
دلت را میشکستن با سر ما
تو سنگ راه باش و ریگ صحرا
هم اینجا باش و هم در میهن ما
به هر شکلی که میخواهی رها شو
نه از دستان خون آلود ملاآ
چه گویم با که گویم این بیابان
پر از سنگ است و میگوید اهورا
بزن بر اهرمن تا میتوانی
بگیر از این گدایان حق خود را
بهارت رفته اما در خزانها
بدست آری زمستانهای خوش را
زمستانی که پایانش به نوروز
ببینی میشکوفد باغ گل را
ببینی هر طرف رودی روان است
بشویی از سیاهی رخت خود را
بزیر ساییه بید کهنسال
بجویی بار دیگر بخت خود را

جایی که زمین است

2009-10-16T17:27:00.001+03:30

جایی که زمین است چنین است
آوارهء آن پشت به زین است
باد است سوار از پس برگی
ابرش بسر سبزه غمین است
جایسِت که جنگل شده میدان
شیرش به قفس گوشه نشین است
باغش همهء سال خزان است
دشدش همهَ از خار وزین است
دلبندی من دهکده ام بود
میگفت ! یکی مثل اوین است
شهری شده اما چه بگویم
بیچاره در آن شهر نشین است
میگفت در آن کشتن خوبان
نزدیکتر از شک به یقین است
گفتی اگرت نفت کجا رفت
گویند ترا منکر دین است
بیکاری و فردا چه کنم ها
لو خورخورهء شام و پسین است
بسیار جوانانه دلیری که در این شهر
دلبندیشان شیشه کراک یا هرویین است
دلبند چه باشم دگر ای چرخ
بنگر که سراپای تو کین است
از فلسفه ات یافته ام من
پایان تو آغازترین است

پنجشنبه 12 شهریور1388

هر چه کم بود بجایش هر شب
گفته ام روز دگر می آید

سالها رفت و نیامد روزی
باز گویم که دگر می آید

روزی میرسد از راه و در آن
روز آزادی زن می آید

روز آزادی مردان اسیر
رسته از تیغ دو دم می آید

کُند شد تیغهً الله ز خون
تیرشان البته کم می آید

روی دیوار سیاه از شرم است
خشت روزی به سخن می آید

میشود آینه ایران بزرگ
باز آیین کهن می آید

مهر افزون بشود با شادی
روشنایی به وطن می آید

مرد آزاد ندارد باکی
زن آزاده به ره می آید

آن که سر داد نکو خواهد بود
نامش هر روز به لب می آید

من فراموش نکردم یاران
یار من هم ز سفر می آید

سه شنبه 10 شهریور1388

شهامت بود اگر کشتن بدانید
به سنگم مینوشتن خودکشی کرد

همان روزی که نان پخته را خورد
بخامی در تنورش سر کشی کرد

سه شنبه 10 شهریور1388

بارون نزن به شیشه
خورشید میاد که رد شه
منم میرم خیابون
پا میزنم دوچرخه
ابرا ببر به مشرق
تا پیش ملا خم شه
نوبت شیر فروشه
پشت درای بسته

یکشنبه 1 شهریور1388

قرآن شما روانه برگشت
جای خودش از مغانه برگشت
بیهوده مگو ز عدل و دادش
از ظلم بجا نهاده برگشت
سی سال برایتان سپر شد
با هالهء پاره پاره برگشت
در آن خس و خاشاک به کاهی
چون خاک و خُل شبانه برگشت
خونی که بریخت بر خیابان
با سیلَ به رودخانه برگشت
از تیر شما به پیکر ما
لبخند و بلب ترانه برگشت
بر سر بزنید و اشک ریزید
گویی ز شما زمانه برگشت
روی در و دیوار بخوانید
آزادی ما دو باره برگشت
من باخبرم شتر سواران
سیمرغ به آشیانه برگشت
قرآن شما بما نچسبد

پیش عربش حواله برگشت

نداشت آن که دست نداشت

2009-10-16T17:25:00.001+03:30

نداشت آن که دست نداشت
هر که داشت درنگ نداشت
گشود و بسته شد به خشم
هر آن که پای لنگ نداشت
چه فکری به میانه بوده است
دیوار بین ما که درز نداشت
آنقدر موی تو پنهان بود
که یک تار کوچک سبز نداشت
چه حرمتی به شأن انسان شد
ظلم کهریزک را بشر نداشت
شکست آن که به گردنش
طوق اطاعت سر خر نداشت
خشکانده شد چشمه های حیات
درخت خشکیده سیب تر نداشت
میوه اش همین بوده تلخَ تلخ
عایشه هم نه سال بیشتر نداشت
کژی گشته راست وراستی کژ
تعزیرشان را بخت النصر نداشت
پرسیدم از رهیده ایی میگفت
خوش به حال آنکه مقعد نداشت
دیده اند بر ما چه رفته است
آنکه ندیده چشم تر نداشت
سهراب را اسیر و کشتند به زجر
اختر زند دلیر سپر نداشت

یکشنبه 18 مرداد1388

آن خیابان بود اما کوچه اش
سر به روی نقشه ایران نبود
یا اگر هم بود آخر کوچه ایی
در میان دود و مه پیدا نبود
از کسی چیزی نمیپرسم دگر
چونکه پرسیدن مرام ما نبود
دیده شد بر پیکر صد ساله ایی
روی زخمش دستمال ما نبود
گفتم آزادی بیاموزم شبی
یادم آمد خانه ام ایران نبود
در آمستردام بودم هموطن
بهر آزادی کسی زندان نبود
این کبوترها که از بامی به بام
میپرند آسوده بام ما نبود
آنکه میبوسد لبی را در بهار
من ندیدم در بهار ما نبود
عشق بازی را نمیگویم، نگو
آن که از اول به نام ما نبود
میشکافن سینه با سرب مذاب
تیر سربی اختراع ما نبود

پنجشنبه 1 مرداد1388

تنها شدم کمی
تنهای من کجاست
پیدا اگر شود
پنهان من کجاست
کی میشود چطور
دانای من کجاست
در خان چندمم
همراه من کجاست
اسبم رمیده است
صحرای من کجاست
کو غار کوه من
اسرار من کجاست
من هم پیامبرم
پیقام من کجاست
آن را به کی دهم
گمُراه من کجاست

روز است و یا که شب

2009-10-16T17:24:00.002+03:30

روز است و یا که شب نگویید
با من دگر از سحر نگویید
پرواز کنید از لب بام
گوشم پره از وطن نگویید.
دانم که چه می شود در آنجا
حرف از لب بسته کم نگویید
هر خانه به خانه کوی و برزن
پرواز وبه هر بهانه گویید
بر هر سر شاخه با درختان
در دام ویا بزیر باران
با عابر کوه و چشمه گویید
فریاد زهر شکنجه گویید
زخم است دهانم
خون از دل زارم
من خواب نبودم
مشغول دعایم
دستم ببریدند
من پای ندارم
چندین و به صد بار
بر چوبهء دارم
هر لحظه به دردی
در سوز و گدازم
تیر است نفسها
بر جان ملالم
سی سال بکشتند
هر روز نداها
همواره شنیدم
افغان شما ها...

نوشته شده توسط هوشنگ کیوانی هفشجانی در ساعت 3:41 قبل از ظهر

بر کاج نشسته خوش کلاغی

2009-10-16T17:22:00.001+03:30

روز آمد و رفت و ماه و سالی
گردیده بگرد خود جهانی
در چله و هنگام بهاری
سبز است درخت زندگانی
بر پای زمینیش تنومند
صد ریشه تنیده در صحاری
بالای سرَش دو مرغ عاشق
آیند برای تخم گذاری
من منتظرم تو هم بیایی
بر کاج نشسته خوش کلاغی
بالی نه پری نه در تکانی
آورده نه میبرد پیامی
یک بار همین کلاغ میگفت
شاکی شده از دست قناری
میگشت پی وکیل قابل
منقار گشود پیش قاضی
امن است سرای پادشاهی
در شهر بود هر آنچه خواهی
بی کوه بزن به قاف و لافی
با چشمه بگو سخن ز پاکی
سیمرغ نبود هر چه دیدم
بسیار شنیدم از اهالی
رستم نشنیده ام بگویند
سهراب بُود در این حوالی

شلوار پاچه هفدی

2009-10-16T17:20:00.002+03:30

از هر چه سر نبسته سیرم
بین همه سر بسته اسیرم

دوشنبه 21 اردیبهشت1388

هر که میبیند به خاری بنگرد
بر خودش با چشم زاری بنگرد

ننگ نیست آیا برای نان شب
دخت ایرانی به تازی بنگرد

برای اطلات بیشتر کلیک کنید
حراج دختران ایران؛ وقتی همه خوابیم

چهارشنبه 16 اردیبهشت1388

دادستان محترم دادگاه کیفری بین المللی لاهه از آنجا که بر اساس قانون اساسی رژیم اسلامی حاکم بر ایران، علی خامنه ای رهبر این رژیم به عنوان "ولایت مطلقه فقیه" اختیارات نامحدود دارد و احکام او لازم الاجراست، هیچ نیرویی توان مقابله با خواست او را در این کشور ندارد. بر این پایه، علی خامنه ای به عنوان یک رهبر خودکامه، بی اعتنا به جان و مال و ناموس مردم ایران، دیوانه وار بر این کشور فرمان می راند و به یاری ایادی سرکوبگر خود روز به روز بر شمار شکنجه دیدگان و کشته شدگان این سرزمین می افزاید. او دیکتاتوری است که با سیاست های نادرست و سرکوب هر صدای مخالف خود، کشور ما را در آستانه ویرانی کامل قرار داده است. این خفقان و سرکوب های وحشیانه موجب شده که فریاد گروههای معترض اعم از کارگران، معلمان، دانشجویان، نویسندگان و وبلاگ نویسان راه به جایی نبرد و هر روز بر شمار شکنجه شدگان و اعدامیان در زندان ها که تنها به دلیل اختلاف عقیده و مخالفت با مشی و عملکرد مسئولان این رژیم بازداشت شده و در زندان به سر می برند، افزوده گردد. از این رو ما امضا کنندگان زیر، با توجه به حکمی که آن دادگاه محترم در باره "عمر البشیر" رهبر جنایتکار سودان صادر کرده است، خواهان رسیدگی به جنایات علی خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی و صدور حکم مقتضی برای وی هستیم.
Sincerely,
The Undersigned

یکشنبه 13 اردیبهشت1388

من هم غروب میکنم
در شب که میروم
با چند ستاره
گفتگو میکنم
در میان ستارگان
ترا جستجو میکنم
گاه که میبینمت، هنوز
اندکی سکوت میکنم
سالهاست که بی تو
خاک را زیر و رو میکنم
یافتَمی نشد: عاشق
جسته ها را مرور میکنم
امسال هم بجای تو
شمعهای افروخته را فوت میکنم
روبروی کاج پیر
به صدای پرندگان گوش میکنم
آنها میپرند و من
پرواز را فراموش میکنم

یکشنبه 6 اردیبهشت1388

دست دشمن به شکار من و تست
بده دستی که روای من و تست

نشکند تَرکه اگر دسته شود
گر شکستیم به پای من و تست

* * *

پا بر این دنیا زدن بس مشکل است
در زدن بودم یکی پایم گرفت

آن دگر در گل فرو جانم گرفت
دست دنیا بود دنیایم گرفت

سه شنبه 1 اردیبهشت1388

شلوار پاچه هفدی
پیرهن زرد چینی
پوتینهای قدیمی
رفیقای صمیمی
مُد بازی بینمون بود
چشما تا نوک بینی
هی،چی بگم جوُنی
نیستی منا ببینی
نمیدونی کی هستم
برات میگم بدونی
یه آدم پیاده
میگذره هر که دیدی
گم شده گاهی وقتا
افتاده رو زمینی
راشا میون گرفتن
بودی خودت که دیدی
یادته هفشجون بود
تقی زدن به توقی
خمینی را اوردن
جارش زدن تو بوغی
تو یکه خورده بودی
خودتا به من سپردی
میخواستمت بجنگی
نشستی قصه خوندی
جوُن بودی یادت نیست
چریک شدی فدایی
گفتی فدا نگردی
پیکارا* پیشه کردی سازمان پیکار
هیچ کدومش نموندی
بودی همون که بودی
دوری زدیم تو دنیا
پیش منم نموندی
خیلی چیزا عوض شد
کش اومده غریبی
توی دلم نشسته
حسرت های یتیمی
زود خودما شناختم
یعنی تا نوک بینی
بر سبب تصادف
خورده رهم به پیری
دوستامونا گرفتن
بردنشون اسیری
چن تایی زنده موندن
نیستی بازم ببینی
یکیشا دیدم امروز
رد میشد از مسیری
اون که تو دیده بودی
مونده ازش نسیمی

کی زمستون بیده تا هیمه

2009-10-16T17:17:00.001+03:30

شانه هایم پُل دستان من است
و سرم رهگذری که از آن میگذرد
پُل دستان من از روی دو پا میگذرد
زیر پایم ز خیابان شما میگذرد
از خیابان شما گشت سپا میگذرد
نان روزانه اش از دخل شما میگذرد
دشمن شیر زن و مرد ره است
دوست، از پیش شما میگذرد
هر که سیر است در این لشگر غیب
از خزر بی سر و سا میگذرد
وقت آن است که آسان گذرد
هر که از پیش شما میگذرد
پاچه اش گیر به جایی نکند
اگر از پیش خدا میگذرد

یکشنبه 2 فروردین1388

گویش هفشجانی (هوشنگانی)

کی زِ مَستُون بیده تا
هیمه تو تندیرُم بوُه
کَی توستون بیده تا
میوه تو خورجینُوم بوُه
بیست و پنج سال تمومه
مو چِشُوم رَگ نیزَنه
سیل فاییز ایکُنوم تا
یه چی دسگیرُم بوُه
ا ای برگا که ایریزن نیگُوم
مو نیخام برگی تو فاییزُم بوُه
ا درخدا که ایخشگن نیگوُم
نیخواهوم سوُخدَنه دسگیرُم بوُه
ایخام هر جایی که هِسدُم بیبینوُم
یه رانَم شادی تو پیسینوُم بوُه
او زَمونی که چِشام رفَدِنه خوُ
ایخواهوم سازی جا فات خونوم بوُه
نیدُنوم که بشنٍوُم یا نشنِوُم
ا شِنیدَن ایخواهوم گوشوم بوُه
او زَمونی که آ بهمن ایخونه
ایخواهوم مضراب و سنتورَم بوُه
یه جایی که دیَر بوُه ا ملا ها
برا آدم دیدن آلمونوم بوُه
دیفارا نالَنه نالون نَکنن
ایخواهوم ناله ها درمونوم بوُه

2009-10-16T17:13:00.001+03:30

سرخط‌ خبرها
امید میر صیافی وبلاگ نویس، در زندان اوین درگذشت>>>>: selected article -->۱۳۸۷/۱۲/۲۸
امید رضا میر صیافی وبلاگ نویس ایرانی که از بهمن ماه در زندان به سر می برد، روز چهارشنبه در زندان اوین درگذشت. این وبلاگ نویس ۲۸ ساله، برای سپری کردن دو سال و نیم حبس خود به اتهام تبلیغ علیه نظام، توهین به آیت الله خمینی و خامنه ای ، در زندان اوین به سر می بُرد.
به خانواده دوستان و همه آزادی خواهان تسلیت میگویم

* * *
تو کنده ایی ز جا و مانده بر کنی
سراز تن با شمشیر دو دم زنی
لشگر کشیده ایی به شهر و ده
تا چهار شنبه سوری را به هم زنی
میر صیاف را به بند کشیدی و کشتی
تخاص او را بدان که پس دهی
پای بر پله های تر قه ات بالا
ناخن کشیده ایی و چشم از بشر کنی
سی سال خورده ایی کیک زرد
سپیده اش را به موی سر زنی
بدست مخالف بلند گوی محال
چشمک از ماهواره به دلال زر زنی
بر سرت اگر زنم با دو دست
خطا بود اشکی تو پس دهی
در ماشین هشت سیلندر و شیک
بنزین سوپر از سهم من زنی
دودش را تو مفت و رایگان
به طفل شیر خوار بی گنه دهی
پول نفت مردم پا برهنه را
به چکمه پوشان عرب دهی
ماهیان و دولفین مرده را
دراز کرده داروی مرحمت دهی
هشت سال جنگهای بی ثمر
تو نوید کشتار مستمر دهی
برو بفکر همان حوض کوثر باش
روزی چاه نفت و گاز را زدست دهی

شنبه 17 اسفند1387

آفتابت را ز من پنهان مکن
نور میخواهم دلم نالان مکن
خواب را از من گرفتی کم نبود
چشمهایم را دگر بر یان مکن
خاطراتم را نمیشویم دگر
کوله بارم کهنه آنرا تر مکن
خون های قرمز خشکیده را
باز هم بر دفترم جوهر مکن
خوب میدانم نمیروید گلی
در نیستانم تو فکر غم مکن
از دهان بسته ام فهمیده ام
میهنم را بیش از این قسمت مکن
آسمان، سیمرغ ای مام زمان
بر یکی خوبی و دیگر بد مکن
ظهر تابستان گرمم را مگیر
غربتم را سرد بی همدم مکن

شنبه 10 اسفند1387

گویش هفشجانی(هوشنگانی)

پرسیدُم هی گفَتنُم آدرس فرنگه
اینُجونُم دیر و وَرُم خاکه یه رنگه
نیتُونُم جُم بُخورُم دنده به دنده
چوجیا جار ایزَنن اُفتو بلنده
تا ایام چش وا کنم بینُم هلنده
افُتوش خیسه میاش هنی رو بنده
ایر و لایه باد ایا بارون بباره
آسمون کُپ هشته دٍریا تاسه داره
ای بهاری که ایا خیلی بزرگه
گون انارش یه منه دونش دُرشده
کش ایا قد برنج یه بند انگشت
لوبیا بار ایکنه هر کی دلیره
گون شریک زندگی دنیای پیره
هر چی داده آخرش واپس ایگیره

جمعه 2 اسفند1387

بر خود کمی شک میکنم
رو یی بر آتش میکنم
یک بار دیگر بوته ایی
منهای بودن میکنم
میسوزد آسان آتشی
دودی از آن سر میکشد
از شعله های سرکشش
تاریک و روشن میشود
پرسم چرا شب میشود
هر روز روشن میشود
پشت سرم می آید و
تا کوچه همره میشود
دنیای من میماند و
گویا، که بی من میشود
کوچیک و کوچکتر شبی
تا انتها شب میشود

نرسیدیم وبگشتیم نبود/ باز گردیم و نخواهیم رسید

2009-10-16T17:10:00.002+03:30

بگذارید گذشته ام پیر شود
در من بمیردو سر به نیست شود
بسر رسیده جوانیم، هاشا
بگذارید موی سرم سپید شود
بندتان را پاره کرده ام
پیش از آنکه دیر شود
خوب شد از قافله ها مانده ام
نوش جانتان زهر و کین شود
خوش نه ،به ازین شود
اگر حرف از مّلانصردین شود
به فرنگ آمده با گوش دراز
باز گردی بر سرت شاخ تیز شود
زادگان غم ، راهیان زور
گاوی اگر، بر گردنت یوغ شود
به نو، نوا رسیده،مال داریت
پر از خشت دروغ شود
هر لقمه نانی که میخوری،خامی
پخته زبانت بر تنور شود
برای چه آمدی بر گو
کور اگر نیستی روز شود
بر بلندای اندیشه، نور
کی همنشین خفاش پستو شود
وطن در حسابهای جاریت
دریا برای تو گور شود
بدار میکشند و همچو پار
لاش شما هم بر دار بلوغ شود

شنبه 12 بهمن1387
راز موهای سپیدم پردهء نقال نیست
پشت آن افسرده شاهی در بلاد شام نیست
یا رضای پهلوی شهزاده ایی خوشنام نیست
هیچکس گویی بجز من از خودم آگاه نیست
پشت این موی سپیدم دشتها خوابیده اند
آفتاب و ماه بر تاریکه ام تابیده اند
من یکی از مردمان سادهء آواره ام
شایدم روزی به زندان شما افتاده ام
من هنوزم در همانجا بر سر جا مانده ام
در همانجا من هنوزم بر سر یک گفته ام
تاج شاهی تا نگردد باز من درمانده ام

چهارشنبه 9 بهمن1387

جمعه 4 بهمن1387http://kaivani.multiply.com

سه شنبه 1 بهمن1387
نرسیدیم وبگشتیم نبود
باز گردیم و نخواهیم رسید

* * *

نشنیدیم و شنیدیم نبود

حرف خوب و بد و آنی که نبود

نکشیدیم و کشیدیم نبود
بار این و آن و مایی که نبود

عجوزه ها

2009-10-16T16:55:00.001+03:30

خدایا بند دستم را تو وا کن
از این زندان مرا یک دم رها کن
تو ظالم بوده و دانم که زشتی
به زشتی گوشهء چشمی به ما کن
تو از آزادی من در هراسی
زشور و شادیم دل میخراشی
بزرگت کرده جهل و ترس مردم
نگهدار تو بود هر آنکه را گم
بدنبال تو آن خوشباورانند
ریا کاران و زاهد پیشگانند
شریکت گشته در خونخواری خلق
زنند شمشیر عدلت را به هر فرق
زمین خونین و گلگون گشته صحرا
سراسر آسمان میگرید هر جا
ز بمباران و تیر و ترکشانها
شکسته سازها خاموشه دنیا
صدای زجه آهنگ دل ماست
گریز از درد راه ممکن ماست
علاج ما نشد بر در زدنها
در و دیوار بود اندیشهء ما
درا بنمای رخسار کر یهت
بکُش تا میتوانی هر چه بیشت
قفس دنیا و من در بند هیچم
به میدان آ که من سر باز خو یشم

تاریخ نگارش : دوهزار و بند

جمعه 13 دی1387

سروده ایی از کتاب شعر :بازیگر بی نقش
آمستردام بسال ۱۹۹۵
به یاد روانشادان آقای ایرج کیوانی هفشجانی پرویز خدابخشی هفشجانی آیت الله شیرانی هفشجانی و برادرش منصور شیرانی هفشجانی آقای سعید فروزنده هفشجانی که تنها به جرم هواداری از سازمان مجاهدین در سال ۶۷ تیر باران شدند. یادهمه رهروان راه آزادی گرامی باد
* * *

شقایقها دگر بر پشته های جوی
پای روشن خورشید
در آن بیشه های دور
بر جایی نمیرویند

آبی میرود اما
آش پشت پای ایرج و پرویز
یاران به خون غلتیده را بر چاله های سرد
در این ساهیان باد و بوران خوردهء اندوه
در دیگی نمیجوشند
پیغامی نمیگویند
آبی میرود اما
در چشمان سرو بیشه های دور
شیر ما نمی غرد
فریادی نمی آید
برگی میوزد بی شک
اندر باغ و کوهستان
اما:غنچه های بسته و نا ممکن از سرما
روی شاخه های منتظر در گرمی فردا
آیت را نمی یابند

آنها رفته اند، زنها
ای مردان ، پیران ،ای جوانان
مثل من یا تو
دیگر بر نمیگردند
دیگر بر سریر دشت
سربازی نمی افتد
خط فاصل لبهای خشک کودکان بسته است
هرگز خاک از دیوار ، شلیکی به مغز صبح
در خورشید دیروزش نمیپاشد
تمام روز و شب مرگ است
این جویی که از اوقات
در آیینهء بی انتهای رفتن و ماندن
شولای نگاه آبی دریاست
شبتابش نمیتابد
آبی میرود اما
از انبوه خاک ما
اندوهش نمیشوید
آن شویندگان رفتند

چهارشنبه 11 دی1387

حیلت نماند و ریا رهی بشب نبرد
پنهان چه مانده درآستینت ای فریب خرُد
تو با هزار چهره در نقاب دوست
خنجر زدی به قلب انسان و او نمرد
کاشتی نهال اختلاف و نفاق
این حربه در تفرقه کارگر نشد
با علم و صنعت کشور گشا شدی ولی
بر خرابه ها میوهء درخت فهم مستمر نشد
از جهالتت زمین و آب و هوا
آلوده به سم و طبیعت به فرمانت دگر نشد
نوزاد زمین را در بارگاه علم
اهلی نمودی و مادر خورشید پدر نشد
با فریب علاجت ای خبیث پیر
هیچ دردی ز مریضان درگهت دوا نشد
زهرها به شیشه کردی و نسخه ها
از یک نوع و هزار کاغذت قلم نشد
عاشقان را به بند کشیدی و زندانت
خالی از عاشق دور از وطن نشد

سه شنبه 10 دی1387
* * *
عجوزه های رنگا رنگ
تو لونه های روی هم
روز و شبا سر میکنن
بیخبرن ز حال ز حال هم
بیشترشون خارجیین
چن تایشون میَهنین
یه تیقه ایی میونشون
مثل خروس جنگیین
نوک میزنن به دیوارا
تق تق و توق توق میکنن
سر میکشن تو بالکنا
با همدیگه دو رنگیین
اگر که دو تایی باشن
میفهمی اونها چی میگنَ
وقتی میَرن تو رختخواب
میلرزه قاب دیوارا
دسشوییها صدا میده
هر کی بره هوا میده
خودت باشی یا دیگری
نمیدونی کی وا میده
یواش یواش گوزو میشی
هی پیر و غر غرو میشی
هر جا بهت فشار بیاد
ول میکنی تا باد بیاد
مجردی درد سره
گم میکنی هر چی دره
میخوایی بری آش بپَزی
با سر میری تو قابلمه
میشنوی از دور و برت
میگن یارو بی هنره
سُک میزنن به خلوتت
هی میکوبن پشت درت
وقتی که پر شدن گوشات
سر میریزن تو دهنت
هی با خودت حرف میزنی
نق میزنی به هیکلت
بعضیاشون که سگ دارن
بیرون میرن از خونه ها
میبینی اخماشون تو هم
رد میشن از دور و برت
ماتی میون آدما
اینها کیین به خود میگی
مثل من اینها را میرن
دهن دارن زبون دارن
دو چش توی صورتاشون
از بقلا دو گوش دارن
تنها تفاوتی که هست
رنگیه که به مو دارن
اما بغیر رنگ مو
تو پیشونی نشون دارن
وقتی دهن وا میکنن
یه عقرب خموش دارن
نیش میزنن با حرفاشون
عادیه این تو دنیاشون
معنی آزادی اینه
که لهه بشی تو مشتاشون
زندگی باب میلشون
پر میشه هر روز دلشون
نمیدونن چکار کنن
که حل بشه مشکلشون
نه غم دارن نه غصه ایی
نه کار دارن نه جنبشی
هی میخورن رو همدیگه
گم میکنن منزلشون
شیرینیهای رنگا رنگ
برده حواس و فکرشون
تا که تکونی بخورن
ربوده دست و دلشون
یکی لوپش گنده میشه
یکی دلش تپه میشه
میون این عجوزه ها
آدم سر افکنده میشه
اگر یکی پیدا بشه
از این و اون رها بشه
بخواد نه مثل دیگرون
با خودش آشنا بشه
عجوزه ها لج میکنن
چشماشونا کج میکنن
بهش میگن تو امملی
تا بتونن بد میکنن
بین عجوزه ها تویی
تنها تو این دنیا تویی
هر چی که باب میلته
گم شده در خاطرته
همچی که غرق خود میشی
بندهء دست خود میشی
ز هر طرف سرمیکشن
تو دیدنت صف میکشن
زل میزنن به رفتنت
چک میکنن آمدنت
کجا میری کجا میایی
ور میزنن پشت سرت
با ماشینای غار غارو
ترانه های زار زارو
مغزتا سوراخ میکنن
جا میگیرَن تو خلوتت
هر جا میری صدا میاد
عجوزه با ادا میاد
ماشینا روشن میکنه
دودی ازش سیا میاد
همچی که خوب سوراخ شدی
بندی و مبتلا شدی
مثل عجوزه ها میشی
مهرهء نخ نما میشی
عجوزه ها یه نخ دارن
سر نخشون تو دستییه
یه وقتی شادت میکنن
یه وقتی ماتت میکنن
یه وقتی بیمار میشی
میگریی و میگریونی
وقتی که خوب رام شدی
میرقصی و میرقصونی
با قرصی خوشحال میشی
میبندنت به آخوری
کا میریزن تو آخورت
دستی میشه غاشولت
ز هر چی پوکت میکنن
طبل خموشت میکنن
وقتی میخوان که قر بدنَ
به سازی کوکت میکنن
یواش یواش کوُم میکنی
هی بدنت گنده میشه
سر تو افکنده میشه
خمیر پوف کرده میشه
همچی که خوب جا افتادی
با ارزشات در افتادی
زندگییت مادی میشه
هر چی برات عادی میشه
دنیا اگه خراب بشه
فقط تو فکر آخوری
ز ناخونت خون نچکه
هر چی میخواد بشه بشه

بیدرکجاتاریخ :۲ ۰پوچ۲

شنبه 7 دی1387

در سفر های استانی ریس جمهور منتخب خامنه ایی این مرد دروغگو
که غیر از لاف و گذاف چیز دیگری در چنته ندارد یکی از همشهریان غیرتمند
هفشجانی خودش را جلوی ماشین این بوزینه سخنگو میاندازد تا بلکه به خواسته اش توجهی شود . خواسته اش همانا رفع مشکلات زندگی بوده
از اینکه با او چه کرده اند . خبری در دست نیست .از همشهریان عزیز
خواهشمندم در این مورد اگر خبری دارند که با او چه کرده اند جزییات را
بنویسند تا هموطنان از رفتار این فریبکاران وشعار های توخالی دولت خدمتگذار ! با خبر شوند

برگی که نمی لرزد
شاخی که نمیجنبد
بادی نه نسیمی نیست
افتاده بگرد باغ
دیوار پر از سنگی
دل هشته بزیر پا
بر سر کلاه سبزی
سیبی اگرت چیدی
زنجیری و در چنگی
گردش اگرت کردی
گویند که ولگردی
در خواب اگر باشی
گویند که مدهوشی
بیدار اگر گردی
گویند که دلبندی
ابلهه اگرت باشی
گویند تو محبوبی
پیشت همه سر آرند
رامشگر و دقوزی* بر وزن چلغوز های ریشدار آدم نما
در باغ نمییابی
شیری و نه خرگوشی
موشی تو اگر دیدی
پندار همان شیر است
شیری تو اگر دیدی
انگار همان موش است
روبه صفتی امری
رایج شده مرسوم است
از ترس علی رهزن
سلطان جهالتها
باید که شوی پنهان
یا جنگ در این میدان
بهتر که خموشی را
از بن بکنی دندان
بهتر که لبت لرزان
فریاد زنی غران
بهتر که بپا خیزی
دشمن بشود حیران

آرشیو نظرات دوشنبه 2 دی1387

* * *
تو بزرگ و همچو دانا
شده ایی به خوابت آید
ماه میشود پدیدار و
شبی به یادت آید
میشود سهیم باشی
سازی به چنگت آید
گوشه ایی ز اصفهان را
بزنی به وجدت آید
بروی به شور گاهی
هر جا که اشکت آید
بزنی به سیم آخر
جانا کرشمت آید
چه بگویمت که دیر است
سخنم به خشمت آید
دیگر نمانده حرفی
تا بر سرشدت آید
زین میکنم یه اسبی
بر کوه و دشدت آید
تو غرییبهء به شهرت
چه کنم که اصلت آید
میخرم بلیت ارزان
که قطار بخدت آید
یه نفس بخوان غریبی
که صدای گرمت آید

یکشنبه 1 دی1387

نیامد روزها سالی بسر شد
شمار سالها سنگینتر شد

هزاران ساله ام در بیخیالی
به ده بودم شمردن بی ثمر شد
* * *
فرو افتاده خورشید از بلندی
بروی شانه گیسویش سپید است

گدایی میکند با آن بزرگی
در هر خانه میگوید قریب است
* * *
ماهتاب آسمان آیینه شد
ملت ما بر امامی خیره شد

رفت با تاجی بسر بالای بام
باز گشت و بر سرش عمامه شد

پیشنهاد میکنم به تو ای زمین

2009-10-16T16:45:00.001+03:30

پیشنهاد میکنم به تو
ای زمین
خاک
ای همنشین همیشه آشنا
میدانی تو از گذشته ها
بیهوده میرود آب چشمه ها
بنگر از قلهء که منم
نشسته با تو به راز و نیاز
پشت این قیلوله باد
بشنو صدای گلوله ها

تقسیمت کرده اند
چاک به چاک
خط به چهره ات کشیده زمان
بر سر جویت همیشه کمین
تشنه اند تشنه آهوان

من پیشنهاد میکنم به تو ای زمین
بیابان باش و بوته ها
ای همنشین من ای رو سیاه
درختان خشکیده اند در این دیار
پرنده رفته از آشیان
دریا ، نشسته به گل دیر گاه
با زخم گلویش نعره ها
بر ساحل تو ای همنشین
میزند هنوز دست و پا
از کتاب شعر" بازیگر بی نقش" پاکستان ۱۹۸۷

پنجشنبه 28 آذر1387

* * *
مرا از خود بدانید
ای جماعت من کر و لالم
گویی چون شما خاموش
من هم خشت دیوارم

* * *

آب می آمد و میرفت
به اندیشه فرو

یک نفر سطل به دست
پی دروازهء جویی میگشت

فکر میکرد که آب
خانه ایی ساخته است
از کتاب شعر "بازیگر بی نقش" آمستردام سال ۱۹۹۱

* * *
کجا هستم که بر گویم برایت
بگویم از چه بر شوید ملالت
نمیداند کسی پرسیده ام من
زبانها بسته شد در پیش پایت
نگاهی کن به تاریخ جهانت
سیاهی میرود چشمان بازت
نفس تا میبری در سینه بازش
رسد هنگام رفتن از کنارت
تو دنیای بزرگی خوش به حالت
نبودی تا ببینی بندگانت
برای زندگانی میشکستن
نگاهی کن به دندان طلایت
بکش دستی به چشمان خمارت
برو گشتی بزن در باغ و راغت
بگو با باغبانت باغ آباد
بریز آبی به رود و چشمه هایت
سر و رویت بَشو وقت نهاره
بخور چیزی ز دست رو سیاهت
غذایم گر چه باب تبعتان نیست
بقدر گشنگی آید به کارت
تو میدانی در ایران شیخکی گفت
که با شش ساله دختر امتحان است
غرض من هم یکی نه ساله دارم
ببر با صیغه میگویم حلالت

پنجشنبه 14 آذر1387

آزادی: این سروده ازکتاب ،بازیگر بینقش، است
که آن را پانزده سال پیش سروده ام

میروی شهر به شهر
و در ایستگاه هایت، زمین را به انتظار بوسه ایی رها میکنی
شاید:تو فریاد مردگانی که در خاک خفته اند
و نفرین زمین ، فشارشان میدهد
میفروشی ای آزادی ورایگان میبخشی، زمین را به فریادها

کدام نهالی روییده، خود میدانی
رویایت ساختن میخهای آسمان است
آزادی، در اینجا نشسته ایی
هیچ نمیگویی
و همه خیره به تو مینگرند

من تو را به رنگ سرخ دیده ام
جایی که حرف میزدی
میخندیدی
کتاب میخواندی
در خیابان عشقبازی میکردی
پشت این میز ها نشسته ایی
هیچ نمیگویی
و همه خیره به تو مینگرند
من تو را به رنگ سرخ دیده ام
جایی که حرف میزدی
میخندیدی
کتاب میخواندی
در خیابان عشقبازی میکردی
پشت این میز ها نشسته ایی
و دیوانگان
میپندارند، میتوانند ترا
از جایی که هستی
دور کنند
پرنده ایی که فریاد تو او را پر میدهد
پرنده ایی که از دست تو دانه میخورد
نام ترا دارد
گاهی آزادی
حس غریبی هستی برای مردگان
بوی دلتنگی خاکی
بوی بهار
که نتوان از آن گذشت
و گاه میدانی سقف دیوارت بلندتر از فهم خداست
گاه، طعم مستی پایان سحری
وبرای عاشقانت انتظار بلندی
که نیمه شبها ترا اشک میریزند
آیا میدانی : هیچ از تو نخواسته اند
بجز زنجیری
که در خیابانها بتوانند ترا
دوباره فریاد زنند

جمعه 1 آذر1387

خنده بر لب میروم در ره ببین
شاد هستم با دل تنگم ببین
میروم تا گم شوم در بیکران
در کرانی را که من هستم ببین
گر چه درس غربتم بد هم نبود
مانده ام شاگرد این مکتب ببین
با امید دیدن خورشید باز
میگشایم دیده را از هم ببین
میروم گاهی بسوی دیگران
دیگران را پیش از آن رفتن ببین
هر که را من دیده ام آبستن است
نیست مامایی به یک بستر ببین
یا اگر هم هست مامای زن است
بچه هایش را بیا از دم ببین
بور و آبی چشم و پاری سرخ مو
بینشان هم تیره و روشن ببین
من آمس ایرانیم در شهر ما
مردمش را از پس عینک ببین
فان خوخش افتاد بر دامان خاک
قاتلش را زنده در مبحس ببین
من نمیگویم بخوان اسپینوزا
خانه آنه فرانک اول ببین
موزه بسیار است در اطراف شهر
زیر سقف موزه دنیا را ببین
اهل هر جایی بگو کرمانیم
جای آنها را که نابینا ببین
اهل مشروبی اگر نوشت بود
در کنارت خضر موسی را ببین
هر کسی را در پی آب حیات
راهیانَ سوی دریا را ببین
دست آخر فرصتی کردی اگر
باغ گلها را سر راهت ببین

جمعه 1 آذر1387

نمیخواهم این گربه یادم دهد
بخواهد که درس نمازم دهد
نه دخدی که بر سر کشد شانه اش
نه شویی که شبها رسد خانه اش
نمیدانم این گربه چشمش چپ است
ویا زیر روپوش او خنجر است
به پنگال او ناخن دشمن است
سبیلش تراشیده قدری کج است
معمای روز و شب است
چرا مانده پشت در است
سراپای ایران بم است
در این تیره شبها غم است
نگویی شعار من است
کسی در کنار من است
برَش حلقه امت است
نگهدار او اکبر است
بنازش کشد رهبر ی
غذایش دهد احمدی
صدا مرد خندان پو پوس
دهانش کند پُر ز بوس
زند بر کمر گاه او روسیه
دهد قلقلک آنطرف چینیه
عربها از آنسوترک خانه زاد
دهن ریش و پشمش به باد
نه تاج کیان بر سرش
نه مهر و وفا در دلش
نه پرورده رستم است
نه آن پرشیای من است

2009-10-16T16:44:00.001+03:30

میشدم بندی اگر پایم نبود
چاله و چاهی سر راهم نبود
سینه ام هر دم بسان کوره ایی
جای کوبیدن به سندانم نبود
انبر جوشی که بود ابزار من
مانده دودش در گلوگاهم نبود
بین قیل و قال شهر میزبان
خش خش پیوسته مهمانم نبود
در خیابانها به میل آفتاب
سایه هر سویی شتابانم نبود
باز از افتادن هم بندیان
خاک در چشمان و دستارم نبود
میشدم بندی اگر تابم نبود
دست ملا بر سر خانم نبود
درصدای فاتحان غیبگو
نام رحمانی ز ریحانم نبود
از خبر گوهایشان بانگ عرب
جای مرغان سحر گاهم نبود
نعره های ابن عاص و لشگرش
از دهان انتلکهایم نبود
توده ایی با اکثریت متحد
لنگ اندازان ملایم نبود

چهارشنبه 1 آبان1387

آی چشم آرزوهای کهن
پیش رویت راه ناهموار هست
گریه کن گاهی برای زیستن
موسم خاموشیت بسیار هست
هر چه باشد یا نباشد باد هست
راه خالی نیست گرَد راه هست
جای پا و رد دستی باز هست
پاسخ اهریمنان پیکار هست
سنگرت پُر میشود پندار هست
خاکریزت بهترین گفتار هست
هر چه میخواهی بکن نزد خدا
کار نیکو بهترین کردار هست
پرچمت را گر نمیگیری بدست
در سرت اندیشه ایی بیمار هست
تا خموشی میکنی در گوشه ایی
انگره میَنو سر بازار هست

2009-10-16T16:42:00.001+03:30

شب اگر شب بود
دستم بالش سر بود
مست خواب میگشتم
گوشی داشتم کر بود

چشمانم نمیدیدند
بینا ماه میهن بود
خورشیدی که می آمد
از دریای بندر بود

میرفتم اگر راهی
راهم سوی مقصد بود
فکری بود اگر در سر
از دنیای مریم بود

دنیایی که مریم را
رنج از پوشش سر بود
می آمد میان ظهر
از گرما به له له بود

با ناراحتی میگفت
ظلمی را که بر زن بود
کیفش را زمین میزد
زیرا او هم آدم بود

سه شنبه 2 مهر1387

گویش هفشجانی(هوشنگانی)
مو ایام در خونَتون جار ایزَنوم
ا تو ایوون ایگویی واسد اومَدُم
ایایی با چش خو رَفده پایین
با تیرانگول مو تو روت اُو ایپاشُم

تازه اُفتو زَده باز رو پیشونیت
یه روپاک کٍردیه سر گل ما گلی
همچی که دَیر و وَرت خلوت ایشه
روپاکت باز ایره تو جیب بقلی

مو ایخام هی بوگوُم بنده لوام
تو بازم بند لوامه ایکشی
ایاهوم تا بوگوُم باز ایخامت
ایبینوم باز ا تو دنیا ایپَری

دوشنبه 1 مهر1387

گویش هفشجانی(هوشنگانی)

یکی هر شی خوره تا تنَگَ چَلش
چار تا زن خابونه تو رختَخُوش
یکینَم هی با صدا دل قیریچه
پیچه تا کَله سَحر دَیر خودش
* * *
اوساها فکر یه گل اوُ نَبیدیم
یقَه نون پیدا ایشُد خو نَبیدیم
دو کَلوُم حرف ایزَدیم با یو و او
تَنایی سینه بر اُفتو نَبیدیم
* * *
یه هنا جوش دادی آهن
یه هنا توُ دادی پیچ
هالا وردار قلمَه
بنویس آخرش هیچ

2009-10-16T16:41:00.001+03:30

با چشم بسته نور نور میکند
به انکار خورشید درخشنده خو میکند
بی خبر از دربان و شاه نشین کاخ
رسیده به شیخ انوار و هو میکند
بسته بال پرواز و به چاه
آرزوی کشف و شهود میکند
میزند لاف و گزاف انتلک
یعنی با اجنه گفتگو میکند
میگوید هر چه هست نور است
بر سنگ خفته سجود میکند
هنگام روشنایی چراغ
با چند صلوات سکوت میکند

جمعه 1 شهریور1387

جواد آیا به دام عشق افتاد
یکی میگفت از روز شکارش
مسیحی بوده چون صیاد ، او هم
مسلمان گشته هنگام فرارش
خودش هرگز نمیگوید مرامش
نمیپرسد کسی از روزگارش
شنیدم بچه هم دارد سه دختر
کشد هی پنجه بر ریش درازش
رود آهسته لنگان سوی جنگل
درختان صف به صف در انتظارش
زمستان زیر پُل سقف اتاقش
نمیدانم چه میبیند به خوابش
معلم بوده ایران پیشترها
شنیدم از میان گفته هایش
هنوزم میشمارد با سر انگشت
شمار تار موهای سیاهش

جمعه 1 شهریور1387

گویش هفشجانی(هوشنگانی)

همچی که اوُ رو زیمین یخ ایزَنه
همچی که شیشاها برَفک ایزَنه
دید و کرمج نییَله را برَرَوی
مُندیه پشُد دری زنگ ایزَنه
اوسا که هی ایخَوایی جُم بُخوری
دو سه را باله درَه تا ایکُنی
ایرَوی بینی که سرده
بر ایگرَدی و درَه پیش ایکُنی
اوسا که هو ایکُنی
دَساته زیر بقل توُ ایخوری
ایشماری چن قدَمَه هر طرفی
فکر نونی و یه گل اوُ ایکُنی
اوسا که کار ایکُنی
تو که یه کشوَره آباد ایکُنی
تو که زنجیره به پاهات و
ا دَسدی گرَنَه وا ایکنُی
اوسا که رفَدیه خو
با یه مُش قرضی تو تاریکی ولو
اُنجو که افُدادیه خیلی جَلو
نیمه شی خو ایبینی مرغ و پلُو
انُجو که سر کیچه تو بَقالیا
هَشدیه ریشَته هر جایی گرَو
ایرَوی با چه کُنُم خونه و باز
سَره سُفرَت ایشینی با نونه جو
چَشت همچی که به خاک و خُلتَه
اُنجو که زنده بیدن مُشگلَته
روزی صد را ایخوایی جون بَکَنی
پچ پچ هر روزهَ و هر شوته
اُنجو انگار بُکَنی آخَرشه
ایرَسه هر چی پی وارَ ثَشه
درد و بد بَخدیا ماله کُرَته
غَماتم سهمییه دخدَرَته
رنگ زرَدت ایگوُ حاله دَلته
پَه چه بازم چه و چا رو لوَته
وَخی یه کاری بُکُن چاره بشه
وَخدَشه برنوا آماده بشه

2009-10-16T16:37:00.001+03:30

گویش هفشجانی(هوشنگانی)

خوب بید ایگوُفدی به یکی
تا ایگوُ سرُنا ایزَنی
حالیت ایکرد گوُمزَبونی
ا او سرَ گشاد ایزَنی
خان طِلا نومت چیچی بید
مو ایگوُمت تو اوملی
فکر ایکنُی نیبیننت
غَلاغه جای بلبلی
ا کشورُم اگر ایگُوم
تیشه به ریشَم ایزَنن
اینجوهو سر ایجنبونوم
تیرُم ا اونجو ایزَنن
اگر تونم وطن داری
ایفَمیدی که بی وطن
چیکار ایگُوم ا شَرومون
چه رازیه تو حرَفومون
تو که خطر نَکرَدیه
مَرزانه رد نَکرَدیه
تو بلبشو پرَیدیه
فکر سپر نَکرَدیه
دنیای تو پَنیَرکه
درد تو با طبیبَکه
نوک زَدنت به شاخاها
ا زور باد رودَته
بره یه قارکی بده
دَسد رفاقتی بده
روی حصار مسچدی
پای مُنارکی بده
کی گفُده تو خبر بدی
پیغوم ا پُشد در بدی
اینجو که جمکرَون نبَید
قار قارته هدر بدی

یکشنبه 13 مرداد1387

روانشاد آقای ایرج کیوانی هفشجانی در تایخ ۸ مرداد ماه ۱۳۶۷ به اتهام ضد انقلاب و مجاهد بودن
تیر باران شد . یاد او وهمه مبارزان راه آزادی گرامی باد.

ایرج از من و ما جلوتر بود
چراغش همیشه روشن بود
پایان هر کتاب سحرش بود
سپیده هنگام رفتنش بود
اهل فکر و دانش بود
مردم دوست و عارف بود
تبسم فیلسوفانه ایی بر لب
خنده اش گاه از ته دل بود
مهر از دست او جاری
طبیب مهربان مردم بود
دیده بودم که میبخشد
به آنکه محتاج بخشش بود
بیشتر بگویم او کم گفت
مجال گفتن اندک بود
اگر هم بود حرف رفتن بود
عشق او ولی ماندن بود
شب آخرش نمیدانم
نا خوانده بر در بود
خاموش چراغ و سپیده
نا دیده دشمن بود
روز آخرش نمیدانم
مرحم آیا به زخمش بود
حاشا که زخمتان گوید
او طبیب ملت بود

شنبه 12 مرداد1387

ياد شاپور بختيار و انقلاب مشروطه گرامي باد! / هادی خرسندی
آنکه «لائيسيته» را فرياد زد و جدائي دين و دولت را خواستار شد. آنکه به شاه اعتراض کرد که نبايد تقويم ايراني را تغيير ميدادي. آنکه به آيت‌الله خميني گفت که برايت در قم واتيکان درست ميکنيم. آنکه فکرش به اين چيزها ميرسيد و حرفش را ميزد، «نوکر بي‌اختيار» لقب گرفت.
آنهم از سوي کساني که خود نوکران بي‌اختيار و بلکن بي‌خبر «ايدئولوژي» و مذهب بودند.روزي که سر بريدندش (پانزدهم مرداد) فرداي مشروطيت بود!ياد کشته‌شدگان انقلاب مشروطه و ياد شاپور بختيار را گرامي ميداديم.روزگاري روزگاري داشتيم اين سروده را به مهندس حميد ذوالنور، ياروفادار بختيار تقديم کرده‌ام.روزگاری روزگاری داشتيمبهر خود شهر و دیاری داشتیمدر خيابان راه ميرفتيم ما !ترس کی از پاسداری داشتيمهیچکس کاری به کار ما نداشتدست اگر در دست یاری داشتیمغم به دلها بود اما در عوضهمرهان غمگساری داشتیمکنج دلهامان به باغ آرزوبهر آزادی بهاری داشتیمحرف قانون اساسی میزدیمهم شعوری هم شعاری داشتیمنهضت مشروطه مان گر مرده بودلااقل بهرش مزاری داشتیمدر پی احیای آنچه رفته بودوه چه عزم استواری داشتیمحیف شد که عاقبت برعکس شدهرچه بهرش انتظاری داشتیمچاه را ناکنده بر سر میزدیمما که مسروقه مناری داشتیموارث صدجور بیماری شدیمگرچه دکتر بختیاری داشتیماو برای ما الفبا مینوشتما نظر بر نقش ماری داشتیماو ز لائیسیته‌اش میگفت و مابا امام خود قراری داشتیم!عاقلی حرفی زد و در معنیش حیرت دیوانه واری داشتیمهادیا از خاطرات تلخ خویشکاش امکان فراری داشتیم اصغر آقا

سه شنبه 1 مرداد1387

به یاد روانشاد دکتر شاپور بختیار
گویش هفشجانی(هوشنگانی)

برق ستاره پیدا
لورچ ایزَنه تو دنیا
هر جایی شی گرفدت
نگا بُکَن به بالا
بینی تو بختیاره
هَنی نگاش به مایه
سیل ایکُنه به ایران
او هومنیشینه ماهه
دَیر و ورَش زیادن
بشماری بیشُمَارن
گپ و کوچیک دیارن
ستاره های ماین
هر چی که بختیار گوُ
مردم ایگون بجایش
تا بوُه هه دوامش
هر جا ایا صدایش
دیرَ ایخورن نگا کن
پرچمشون سه رنگه
شیر نشون و افتو
تو آسمون بلنده

2009-10-16T16:36:00.001+03:30

گویش هفشجانی(هوشنگانی)

یه روزایی دل مانم پی هر کاری ایرا
نیشُدوم خسته خوامم مثه بیداری ایرا
با همی دس که به زحمت ایگیره یه قلَمه
جوش ایدادُم آهنانه ایبُریدُم ورقه
تانک نفت و اوُ و گاز و لیله تو خیابونا
ایکشیدُم شیروانی رو سر پشت بونا
بندر عباس که بیدُم هیچی نیخواسدُم ا خدا
که شوا خو بره چش یا بده مالشتی به پا
مو ایخواسدُم که یکی آسده بیا آسده برَ
جلوَم جار ایزدن پپسی کولا پپسیکولا
یه کتاب خونده بیدن یعنی ایما مثل اونا
تو ایماش مونده بیدن خیلیا شون صل علا
اوناشم دونی خودت شوروی بید و آمریکا
او سرش چینی و آلبان و یوگسلاو و کذا
یهو چلچو شد و هو گاله کشیدن چوپونا
سگاشون عو کشیدن ا مسجد و رادیونا
ا حقوق بشر و شر و ور و او داسونا
کرَ ایهشتن زیر دیگ و دیگولی ریش میشیا
هی ایگفُدن براتون قسم ایکنن کارخونا ها
پیل نفتَه ایشَمُوردن ور و ور بلُن گوا
همه پیموندن وبافدن تو هوا
رخدی که بیشتر ایا به نادونا

یکشنبه 2 تیر1387

شب شده فکر تازه کن
نقشه ها را پیاده کن
مونده برات همین قلم
بردار و باش اشاره کن
خط خطی کن کاغذا را
میخوره اون با اشتها
میوه هایی که دوس داره
بکش براش رو شاخه ها
تا میتونی درختا را
بچسبونی به خونه ها
جوری باشه که دیوارا
راضی باشن تو کوچه ها
نمیخوره یکی یکی
تکون میده درختا را
جیبهای اون آخوندیه
پر نمیشه با جنگلا
عیبی نداره تاریکه
نمیبینه کسی ترا
یه لقمه نون بهش بده
که نشکنه نمکدونا
چای بریز تو استکان
سوتی بزن توی هوا
نسوزه دست و پای شب
میون دود کاغذا
تنهایی سخته میدونم
نمیرسی به جمعه ها
شنبه هارَم مچاله کن
با هم بریز تو آشغالا
خواب نمونی نیمه شبا
میشکنه قانون خدا
نگا نکن به سا عتت
پایین میان ستاره ها
شاکی میشه نگو وطن
بگو ز کشک و دوغ ما
به هر زبون بهش بگی
میشناسه دام کوه ما
به رنگ قهو ه ایی بکش
وافور و لولَ تریاکا
یه جورایی نشون بده
زبانه سرخ منقلا
یه پل بکش که میگذره
از روی اون درشگه ها
عروسی دو خفته را
بکش برای خفته ها

چشمه زنه

2009-10-16T16:34:00.002+03:30

بمناسبت روز جهانی محیط زیست

زندگی آماده است از من پذیرایی کند
باغ سبزش را دهد بر سفره مهمانی کند
آسمان خورشید را بگرفته بالای سرم
تا ببینم روشنایی را و شادابی کنم
باد بر دنیا وزد ٬ بوی خوش آرد ز سوی میهنم
سر خوشم با بوی گلها ٬باغبانی میکنم
* * *
از بلندیهای من پیدا نبود
جز غبار شهرهای روبرو
باز باید بروم
برسم تا سر کوه
و بگویم سهراب
تا هنوز است هنوز
هیچ چشمی به زمین خیره نبود
* * *
هوای بندری بی اسب و زینه
سوار موج می آید پسینه
به ساحل میزند فریاد هر دم
که دریا خسته از دست زمینه

یکشنبه 5 خرداد1387

ساق اگر بودم درختی و
به پایم ریشه بود
خاکها در سایۀ برگم
مرا همریشه بود
دودها سر میکشد از آتشم
تیشه در دست یکی بی ریشه بود

آب اگر بودم
بگردم چشمه بود
سنگها سیراب و من را تشنه بود

"ابرها سر میکشد"

ای بیابانهای خالی
هیچتان گویم چرا
آسمانهای جدایی
پوچتان گویم چرا

دستهای نیمه جان
ای جنگجویان شجاع
اسبهاتان می رمند
گله هاتان مانده بی چوپان و سگ
از لب گور حوادث استری
لنگ لنگان
لنگه کفشی میبرد

چهارشنبه 1 خرداد1387
چشمه زنه را ویران کردند
آخوندها به بهانه سد سازی٬ چشمه زنه را که بهترین محل تفریحی مردم هفشجان بود ویران کردند
در این جایگاه آسیاب قدیمی آبی و باغها با انواع میوه و درخت و گل و همچنین آبی که از سینه کوه
جهان بین جاری بود را مغولوار خراب کردند। اینها نه تنها با فرهنگ ما بلکه با چشمه و درخت ما هم
سر جنگ دارند

* * *
بر بلندیها اگر دستت رسید
پای زن بر صخره های کوه پیر
پرس کن از چشمه های سر به زیر
گو که می آیی از این خشک کویر
سر بکش هویی به غار بی صدا
گو خبر دارم نمی جنبی ز جا
تا به کی در خواب غفلت خفته ایی
موشها افتاده بر جانت بپا
مر نمیبینی که جنگل نار شد
مر نمیبینی علف نایاب شد
مر نمیدانی تو ای کوه بزرگ
پیش رویت دشت گلها خار شد
سخت باور میکنم آزادیت
آن شکوه و شوکت و بی باکیت
هیچ جنبیدی که میشد در برت
پر پر آن زیبا گهر بر دامنت
قلب ما چشمه زنه ویرانه شد
آب آن کوچید و سنگش حفره شد
بند آمد از شرار سینه مهر
باغ گل با ریشه از جا کنَده شد

چهارشنبه 1 خرداد1387

گویش هفشجانی(هوشنگانی)

انگاری اوُرچینه ها رو به بالا نبَیدَن
خونه های آخرت توی اوُشا نبَیدَن
کوُنجه کو کرَدوم و هی چشم و چرا
آدمای زَنده پیدا نبَیدَن
اوُا که یخ زَده بید ا بورگه ها
زول شیرین عسلها نبَیدَن
هر چی با دَس کشیدُم به چینه ها
خشدا و کاگل غمها نبَیدَن
همچی بارون که ایزَد ا آسمون
جوق و روخونهَ ها خوشحال نبَیدَن
چَنتایی کنُده دیدوم که دید ایکرد
دیدَشون تو چشام آشنا نبَیدَن

2009-10-16T16:33:00.001+03:30

شایدی تو سرمای زمستونا
یه جایی نمیدونم میون را
یا تو خونه ها
نمیدونم کدامین خونه ها.
تو کدوم شهری کی بود مونده باشه
کنار اون آدما
اونهایی که گم شدن
میون حرفای ما.
اونهایی که له شدن
موسم جوانیا
کی بود اون درو میکرد
خوشه های گندما.
میچید اون با شور و حال
زیر لب کی خونده بود ترانه ها
هنوزم دست کمک ،مانده توی آستینا
پای رفتن میره مثل اون روزا.
تو خیابون سینه ایی مونده
از اون نفس بیاد
بزَنه فریاد و
هم نفس بیاد.
دیگه گوشی مونده پای قصه ها
فهمیدن مردم ما
فرق بین میم و لام : مارکسیسم لننیسم
چی شد انقلاب ما.
بهتره وا باشه این پنجره ها
تا یه کم هوا بیاد
بوی گندم بوی مردم بوی ریشه ها بیاد
بوی پیراهن گلدار گذشته ها بیاد.
هر چی بیشتر میکشم زندگیا،کمتر اون بکار میاد
اگه هی میکشمش تا کش بیاد
میخوام این را بدونم
که کجاش بهم میاد.
خیلیها گم میکنن به سادگی
چی میخواستن،چی نبود تو زندگی
نمیپرسن چرا توی غربتن
چرا بی وطن شدیم ما همگی.
نمیخوام بگم که مشکل ندارم
راحتم تو گفته هام دل ندارم
رفته از دست منم خیلی چیزا
توی آوارگی تعارف ندارم.
دست من هم توی این آب و گله
هر طرف رو میکنم آه دله
پیش رویم میبینم پرنده ایی
بر گلویم همه تیغ بسمله.
بگو این منم تویی کی میفروشه
دختر و کلیه شا تو کوچه ها
کیه اون آویزونه بالای دار
کیه شلاق میخوره تو میدونا.
چقدر کوچک و بیخود شده ایم
قفل و دروازهء مسجد شده ایم
چشمَمون در پی دست دگران
نمیبینیم هما قافل شده ایم.
خودتا جدا نکن تو مجرمی
تیغ و شلاق نهان حجره ایم
همه عمامه بسر از چپ و راست
حاصل تجربه های باطلیم.
نوشته شده توسط هوشنگ کیوانی هفشجانی در ساعت 2:30 قبل از ظهر لینک
GetBC(99);
آرشیو نظرات
یکشنبه 1 اردیبهشت1387

گویش هفشجانی(هوشنگانی)
تَشگ دلوم اشگست و لوام خشگ بیابون
هی سیل ایکنُم باز ببینُم شر شر بارون
بارون که ایا گوش ایکنُم دسدَ خودوم نی
یه بند ایزَنه ساز چپه روی در و بون.
ایرا کفَنن دَیر زمین جنگلاَ تابیت
خوبینه برَن خاک بَکنُن مردُم نادون
هر چی ایکشُم داد و هوارُم خبری نی
اُو کوس ایزنه سیل ایکنه ریشه انسون.
نوشته شده توسط هوشنگ کیوانی هفشجانی